راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ١٦٣ - فضيلت صدقه

به خاطر اين كه دوستانم نگويند: اين را از كجا آورده است. از ابراهيم تيمى نقل است كه بر تن او جامه نوى ديده شد يكى از دوستانش به او گفت: اين را از كجا آورده‌اىي به او پاسخ داد: برادرم خيثمه آن را بر من پوشانيده است و اگر مى‌دانستم مستحقّين آن از اين امر آگاه خواهند شد آن را نمى‌پذيرفتم.

٣- اخفاى صدقه كمكى است به دهنده آن‌

كه بتواند عمل خود را پوشيده نگه دارد زيرا عطاى پنهان افضل از بخشش آشكار است، و كمك كردن در اتمام كار نيك نيك است و كتمان از دو طرف تحقّق نمى‌يابد، چه اگر مثلا گيرنده آن را اظهار كند عمل دهنده نيز مكشوف خواهد شد.

شخصى به يكى از عالمان آشكارا چيزى داد. او آن را ردّ كرد، و ديگرى به او در نهان چيزى پيشكش كرد وى پذيرفت در اين باره از او پرسش شد. پاسخ داد: اين مرد با پنهان داشتن احسان خود به مقتضاى ادب رفتار كرد از او پذيرفتم، ليكن او در عمل خود سوء ادب به خرج داد و احسانش را ردّ كردم.

مردى به يكى از صوفيان در جلو چشم مردم چيزى داد او آن را ردّ كرد. به او گفت:

چرا آنچه خداوند به تو داده به او باز مى‌گردانىي پاسخ داد: تو در چيزى كه براى خدا بود غير خدا را شريك گردانيدى، و به اين كه تنها خداوند به كار تو مى‌نگرد بسنده نكردى از اين رو شرك تو را به تو باز گردانيدم.

٤- در اظهار گرفتن عطا ذلّت و خوارى است‌

و مؤمن حقّ ندارد خويشتن را خوار و ذليل كند.

يكى از عالمان عطاى پنهانى را مى‌گرفت و از قبول بخشش آشكار امتناع مى‌كرد و مى‌گفت: اظهار آن موجب خوارى علم و ذلّت اهل آن است و من هرگز با خوار كردن علم و ذليل گردانيدن اهل آن چيزى از دنيا را عزيز و بلند مرتبه نمى‌گردانم.

٥- صدقه را در پنهانى دادن موجب احتراز از شبهه شركت است.

پيامبر (ص) فرموده است: «كسى كه برايش هديّه‌اى آورده شود و كسانى نزد او حاضر باشند آنان در