راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ١٦١ - فضيلت صدقه

برايش كافى بود. امير مؤمنان (ع) به او فرمود: خداوند امثال تو را در ميان مؤمنان زياد نگرداند من مى‌بخشم و تو بخل مى‌ورزى. هر گاه به كسى كه چشم اميدش را به من دوخته چيزى ندهم مگر آنگاه كه از من بخواهد و پس از سؤال و درخواست به او عطا كنم در حقيقت چيزى جز بهاى آنچه از او گرفته‌ام به وى نداده‌ام، زيرا من در برابر بخشش خود او را وادار كرده‌ام آبرويش را كه براى پروردگار من و پروردگارش به هنگام عبادت بر خاك مى‌ريزد و حوايج خود را از او مى‌خواهد در نزد من بريزد. هر كس با برادر مسلمانش چنين كند در حالى كه بداند وى مستحقّ صله و احسان اوست خداوند را در دعاى خود براى برادر مؤمنش تصديق نكرده است زيرا او با زبان براى او بهشت را آرزو مى‌كند در حالى كه از مال پستى كه در اختيار دارد نسبت به او دريغ مى‌ورزد. بنده در دعاى خود مى‌گويد: خداوندا مؤمنان و مؤمنات را بيامرز، و چون طلب آمرزش براى او مى‌كند بهشت را براى وى درخواست كرده است. و كسى كه به زبان اين را بگويد و در عمل آن را تحقّق ندهد سخت بى‌انصافى كرده است.»«٤٠»

امام صادق (ع) فرموده است: «كسى كه نمى‌تواند با ما ارتباط برقرار كند با دوستان شايسته ما ارتباط داشته باشد تا ثواب رابطه با ما براى او نوشته شود و كسى كه قادر به ديدار ما نيست دوستان شايسته ما را ديدار كند تا ثواب زيارت ما برايش ثبت گردد.»«٤١»

و نيز در الفقيه آمده كه امير مؤمنان (ع) فرموده است: «نخستين چيزى كه در آخرت بدان آغاز مى‌شود صدقه دادن آب است.»- يعنى در دادن اجر و پاداش-«٤٢» ابو جعفر امام باقر (ع) فرموده است. «خداوند خنك كردن جگرهاى داغ را دوست مى‌دارد. كسى كه جگر تشنه حيوان و غير آن را سيرآب كند خداوند او را در سايه عرش خود قرار مى‌دهد در روزى كه سايه‌اى جز سايه آن نيست.»«٤٣»