روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ١٠٣ - ترجمه

ماه را بر [١]آفتاب آرند و بازدارند،ديگرباره به يك جاى دستورى خواهند جواب ندهند [٢]تا مقدار سه شبانه روز بگذرد،طول آن شب كس نداند مگر آنان كه عادت دارند كه به نماز شب برخيزند و آن گروهى اندك باشند در آن [٣]روزگار پوشيده و خوار و مهين آن شب بر عادت نخسبند،چون به [٤]وقت نماز رسد برخيزند و نماز شب بكنند و در آسمان نگرند تا صبح بر آمد ستارگان بر جاى خود باشند با خود گويند:مگر شب غلط كرديم و يا نماز سبك كرديم، [٥]ديگرباره با سر نماز و تسبيح شوند تا چند بار چنين كنند و ستاره هم بر جاى خود بينند،بترسند از آن و خائف شوند و يكديگر را آواز دهند و به مسجدى كه در محلّشان باشد حاضر آيند اين حال با يكديگر بگويند و بگريند و جزع كنند،چون مقدار سه شب بگذرد حق‌تعالى جبريل را بفرستد تا آفتاب و ماه [٦]را گويد خداى [٧]مى‌فرمايد شما را كه:هر دو به يك جاى از مغرب برآيى [٨]آنگه بفرمايد تا نور ايشان بستانند، ايشان بكايى [٩]و جزعى [١٠]كنند و مراد آن فرشتگان باشند كه بر آفتاب و ماه موكّل‌اند از فزع و هول قيامت چنان كه اهل آسمانها و سرادقات عرش بشنوند و از آن [١١]گريه ايشان بگريند،آنگه آفتاب و ماه را بيارند نور از ايشان بستده، بمانند [١٢]دو جرم سياه،و از مغرب برآرند [١٣]آن متهجّدان [١٤]و نمازكنان كه آن بينند بگريند و جزع كنند و آنان كه غافل باشند چون مردگان از گورها برخيزند،فذلك قوله: وَ جُمِعَ الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ [١٥]،و قوله: إِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْ [١٦].