را دعا كن تا [١]اين بلا از ما بردارد كه ما به هر حال از اين بار [٢]ايمان آريم و فرمان تو كنيم و دست از بنى اسرائيل بداريم.و عهد و ميثاق و پيمان كردند.

موسى-عليه السّلام-دعا كرد،خداى تعالى آن برداشت از ايشان-پس ازآن‌كه هفت روز مقام كرد با ايشان از شنبه تا شنبه،و گفتند:موسى-عليه السّلام- به دعا كردن به صحرا برون شد.چون دعا بكرد،به عصا اشارت كرد به مشرق و مغرب [٣]،آن ملخ ازآنجا كه آمده بودند بازگشتند و پراگنده شدند چنان كه يكى نماندند [٤]آنجا.چون ملخ برفت،اينان بيامدند به زرعها و باغهاى خود آمدند بقاياى [٥]اندك مانده بود،گفتند:مصلحت در آن باشد كه [٦]بر اين كه [٧]مانده است قناعت كنيم و تزجّى [٨]روزگار كنيم و دين خود نگاه داريم و رها نكنيم،و به آن عهد نيز وفا نكردند و با سر كار [٩]خود رفتند.

يك ماه بر اين بگذشت و ايشان آن فراموش كردند،خداى تعالى قمّل فرستاد بر ايشان،و كيفيّت حال آن بود كه خداى تعالى موسى را گفت:از مصر به در شو به دهى از دههاى مصر كه آن را عين الشّمس خوانند،آنجا پشته‌اى است ريگ روان،آنجا دعا كن و عصا برآن پشته زن تا من آيتى دگر بازنمايم.

موسى به آنجا آمد و دعا كرد و عصا برآن پشتۀ ريگ[روان] [١٠]زد،خداى تعالى با قمّل كرد.ازآنجا برخاستند [١١]و در آن بقاياى زرع و كشت و ميوۀ ايشان افتادند [١٢]و جمله بخوردند چنان كه پوست زمين باز كردند،و آنگه در ايشان [گرفتند] [١٣]و در جامه و اندام ايشان افتادند و ايشان را مى‌كشتند و ايذا مى‌كردند

[١] .آج،لب:كه.

[٢] .مج،وز:نوبه،آج،لب:پس.

[٣] .مج،وز:و به مغرب.

[٤] .مج،وز،لت:نماند.

[٥] .آج،لب:و باغها بقايا.

[٦] .آج،لت:مصلحت آن است كه.

[٧] .مج،وز،لت:بر اين چه.

[٨] .آج،لب،بم:برخى.

[٩] .مج،وز،مل،لت:كارهاى.

[١٣] [١٠] .اساس:ندارد،با توجه به مج،وز افزوده شد.

[١١] .اساس،آج،لب،لت:برخواستند،با توجه به ضبط مج،وز تصحيح شد.

[١٢] .مج،وز،مل:افتاد.