روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ١٩٩ - ترجمه

لنهتدى [١]،بلا واو،و در مصاحف اهل شام«واو»نيست،گفتند:براى آن‌كه اين جمله ملتبس است به آن جمله از«واو»مستغنى‌اند،چنان كه گفت: سَيَقُولُونَ ثَلاٰثَةٌ رٰابِعُهُمْ كَلْبُهُمْ [٢]،و باقى قرّاء به«واو»خواندند و گفتند:دو جمله است، يكى بر يكى معطوف [٣]از«واو»گريز نباشد،و اين بهتر است چه آيت سورة الكهف التباس صفت و موصوف دارند و اين جا آن التباس نيست الّا على تعسف،و ابو عمر و خواند:اورثّموها [٤]به ادغام«تا در ثا» [٥]براى آن‌كه دو حرف مهموس‌اند و متقارب المخرج.

وَ نٰادىٰ أَصْحٰابُ الْجَنَّةِ ،آنگه حق‌تعالى حكايت كرد از گفتار كه [٦]ميان اهل بهشت و اهل دوزخ رود،[ندا كنند اهل بهشت اهل دوزخ را] [٧].و براى آن به لفظ ماضى گفت و اگرچه معنى در مستقبل خواهد بود ايذانا و اعلاما بأنّ ذلك لا محالة واقع كائن فكأن قد،براى آن‌كه تا بازنمايد كه از قوّت آن [٨]را كه اين لابد بخواهد بود [٩]،گفت:پندارى كه ببود [١٠]،گفت آواز دهند بهشتيان دوزخيان را و گويند:ما آنچه خداى [١١]ما را وعده داد يافتيم به‌درستى و حقّى شما يافتى [١٢]آنچه خداى شما را وعده داد به‌درستى [١٣]،و اين بر سبيل تهكّم و استهزاء و شماتت گويند.ايشان جواب دهند كه:«نعم»آرى يافتيم و حق و صدق است.

كسائي خواند اين جا و در«شعراء»و«الصّافّات»:«نعم»به كسر«عين»،