[٣] و بپرس ايشان را از[آن] [٤]ده كه [٥]بود حاضر دريا [٦]چون نافرمانى كردند در شنبه چو[ن] [٧]به ايشان آمدندى [٨]ماهيان[ايشان] [٩]روز شنبه‌شان راه برگرفته و [١٠]روزى كه شنبه نكردندى نيامدندى [١١]به ايشان،چنين آزموديم[ايشان را] [١٢]به آنچه كردند از فسق و نافرمانى.

قوله تعالى: وَ لَمّٰا سَكَتَ عَنْ مُوسَى الْغَضَبُ -الآية،حق‌تعالى بر سبيل توسّع و تجوّز سكون غضب را سكوت نام نهاد و اگرچه خشم كن [١٣]سخن نگويد،براى آن‌كه مردم خشم رسيده در حال فورت خشم كه خشم او مى‌جوشد، پندارى خشم او سخن مى‌گويد از آنچه در دل و نفس اوست.چون فورت به جاى كلام بود،سكون به جاى سكون بگفت،و اين از لطيف [١٤]تشبيه است.و سكون و سكوت از يك وادى است من حيث المعنى و من حيث المقاربه،براى آن‌كه «تاء»قريب المخرج[است] [١٥]به«نون»و سكوت تسكين آلت كلام باشد.

چون خشم موسى-عليه السّلام-ساكن شد،آن الواح بيفگنده بر گرفت.

[١] .آج،لب:تغيير كردند.

[٢] .آج،لب:پس فرستاديم.

[٣] .آج،لب،بم،آف،لت:و اسألهم.

(١٥-١٢-٩-٧-٤)) .اساس:ندارد،با توجّه به مج،وز افزوده شد.