سمير و عمران شدّاد دو كاهنى [١]بودند و رقيم نام سگى بود از آن ايشان.و ابو عبد اللّه البلخىّ [٢]گفت:أبو جاد و هوّز و حطّي و كلمن و سعفص و قرشت نامهاى پادشاهان مدين بود-و پادشاهى در روزگار [٣]شعيب كلمن را بود-چون هلاك شدند،خواهر او بر او مى‌گريست و نوحه مى‌كرد و مى‌گفت [٤]:

كلمون هدّ ركنى هلكه وسط المحلّة سيّد القوم أتاه الحتف نار وسط ظلّة
جعلت نارا عليهم دارهم كالمضمحلّة
اَلَّذِينَ كَذَّبُوا شُعَيْباً ،خداى تعالى از ايشان بازگفت كه:آنان كه شعيب را تكذيب كردند و او را دروغ داشتند و به او كافر شدند، كَأَنْ لَمْ يَغْنَوْا فِيهَا ،پنداشتى در آن سرايها و شهرها و منازل نبوده‌اند و مقام نكرده‌اند،من قولهم:غنى بالمكان،يعنى اذا أقام.و المغنى المنزل و جمعه المغاني،و قال لبيد [٥]:

و قال حاتم: [٦]

غنينا زمانا للتّصعلك و الغنى فكلا سقاناه بكأسيهما [٧]الدّهر
فما زادنا بغيا على ذي قرابة غنانا و لا أزرى بأحسابنا الفقر
و قال رؤبة: [٨]

و عهد مغنى دمنة ببلقعا
خداى تعالى بر سبيل [٩]تشبيه بر وجه مبالغه كنايت كرد از استيصال، ايشان،گفت:خود پندارى ايشان در آن ديار نبودند و آنجا مقام نداشتند،ازآن‌كه ايشان را رسم و اثر نماند،چنان كه گفت: كَأَنْ لَمْ تَغْنَ بِالْأَمْسِ [١٠]،و كما قال الشّاعر [١١]:

[١] .مج،وز،مل،لت،آف:كاهن.

[٢] .مج،وز،مل،لت:ابو عبد اللّه البجلى.

[٣] .آج،لب:زمان.

[٤] .مج،وز،مل+شعر.

[١١] [٨] [٦] [٥] .مج،وز،مل+شعر.

[٧] .لت:بكأسهما.

[٩] .مج،وز،آج،لب،بم:بر وجه.

[١٠] .سورۀ يونس(١٠)آيۀ ٢٤.