روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٢٩٠ - ترجمه

سؤال كنند،گويند:لازم آيد كه زن هلاك نشده باشد،گوييم از اين چند جواب گفتند،يكى آن‌كه حسن و قتاده گفتند:من الباقين في عذاب اللّه،از جملۀ آنان بود كه [١]در عذاب خداى بماندند،و جوابى ديگر آن است كه بعضى مفسّران گفتند:من الّذين بقى و عمّر،از جملۀ معمّران و عجائز بود و با اقران و همسالان خود نمرده بود تا به اين هلاك شد كه قوم شدند.و«غبور»باقى ماندن باشد،و «غبر»بقيّۀ شير باشد در پستان،و«غبرة»لونى باشد كه با سياهى زند و آن رنگ بنشود.و«غبار»گرد باشد لركوده فى الهواء،و شايد كه غبار را از غابر ماضى اشتقاق كنند،قال الشّاعر فى الغابر بمعنى الماضى [٢].

و أبى الّذي فتح البلاد بسيفه فاذلّها لبني أبان الغابر [٣]
و قال آخر: [٤]

فغبرت بعدهم بعيش ناصب و إخال أنّي ناصب مستتبع [٥]
وَ أَمْطَرْنٰا عَلَيْهِمْ مَطَراً ،ببارانيديم بر ايشان [٦]بارانى از سنگ،يقال [٧]:

مطرت السّماء مطرا و امطرها اللّه إمطارا.و بعضى دگر گفتند:فرق ميان [٨]«مطر» و«أمطر»آن باشد كه مطر در رحمت بود و أمطر در عذاب.خداى تعالى پس ازآن‌كه آن دههاى ايشان بر گردانيد سنگ بر ايشان بباريد [٩]،و قصّۀ آن به تمامى در جاى ديگر بيايد- [١٠]إن شاء اللّه تعالى و به الثّقة.

گفتند:عبد الملك مروان نامه نوشت به قاضى حمص ابو خليف و از او پرسيد كه حدّ لوطى چه باشد؟او جواب نوشت كه:رجم بايد كرد او را كه خداى تعالى هم اين كرد با قوم لوط في قوله: وَ أَمْطَرْنٰا عَلَيْهِمْ مَطَراً .