تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٥١ - شرح آيات

سبحان او قرار دارند.

خداوند روزى هر فردى به اندازه‌اى مى‌گذراند كه او را به سركشى و نافرمانى فرا نخواند، از انس، از پيامبر (ص)، از جبرييل، از خداوند جلّ ذكره آمده است

«همانا از بندگان من كس هست كه جز بيمارى او را اصلاح نمى‌كند و اگر بدو تندرستى بخشم بيقين او را فاسد كرده‌ام، و همانا از بندگان من كس هست كه جز توانگرى او را درست نمى‌سازد، و اگر او را نيازمند كنم بيگمان فاسدش كرده‌ام، و همانا از بندگان من كس هست كه/ ٣٥٧ جز فقر او را اصلاح نمى‌كند و اگر توانگرش كنم بيقين فاسدش كرده‌ام، و از اين روست كه من بندگانم را با آگاهى خود بدانچه در دلهايشان است اداره و امورشان را تدبير مى‌كنم». [٦٧] از امام حسن (ع) آمده است كه گفت

«روزيهاى مردم در آسمان چهارم به اندازه فرود مى‌آيد و به اندازه پخش مى‌شود». [٦٨] و امام صادق (ع) گفت

« (وَ لَوْ بَسَطَ اللَّهُ الرِّزْقَ لِعِبادِهِ لَبَغَوْا فِي الْأَرْضِ‌- اگر خدا روزى بندگانش را افزون كند در زمين فساد مى‌كنند): اگر بكند (يعنى روزى را فراخى دهد) بيگمان مى‌كنند (يعنى در زمين فساد مى‌كنند) ولى او آنها را به يكديگر نيازمند ساخت، و آنان را بدين وسيله به بندگى گرفت، و اگر آنها را بى نياز مى‌كرد بيگمان فساد مى‌كردند (وَ لكِنْ يُنَزِّلُ بِقَدَرٍ ما يَشاءُ- ولى به اندازه‌اى كه بخواهد روزى مى‌فرستد) بدان اندازه‌اى كه مى‌داند آنها را در دين و دنياشان اصلاح مى‌كند (إِنَّهُ بِعِبادِهِ خَبِيرٌ بَصِيرٌ زيرا بر بندگان خود آگاه و بيناست)». [٦٩] [٢٨] نمودارى ديگر از حكمت خدا در تدبير زندگى، باران است كه آن را