تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٢٤ - شرح آيات

پروردگار جهانيان است.» در حديث مروى از امام على بن حسين (ع) آمده است: «چون يكى از شما گويد «لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ‌- خدايى جز خداى يكتا نيست) بايد بگويد «الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ‌- ستايش از آن خدايى است كه پروردگار جهانيان است)». [٨٧] بلى، چون پروردگارمان را با نامهاى نيكويش شناختيم، و نيّتهاى خود را نسبت به او خالصانه و پاك ساختيم، او نيز بيگمان به فضل خود دعا را مى‌پذيرد و پاسخ مى‌گويد. در حديثى آمده است كه گروهى به امام صادق (ع) گفتند: ما خدا را مى‌خوانيم و به ما پاسخى داده نمى‌شود؟ گفت: «زيرا شما بدون آن كه او را شناخته باشيد او را مى‌خوانيد». [٨٨] [٦٦] روند آيات گام به گام مراتب كمال را همراه ما مى‌پيمايد، پس كبر و بزرگ خويشتنى را كه صاحب خود را از رهيابى به وسيله آيات مانع مى‌شود، و او را به مجادله درباره آنها وا مى‌دارد، بررسى و درمان كرد، و دامنه سخن را به گفتار درباره نشانه‌هاى خدا در آفاق و نفسهاى ما كشاند، سپس به ما فرمان داد كه به پروردگار جهانيان تسليم شويم و بدو سر بسپاريم.

اكنون به ما فرمان مى‌دهد كه با نظاير و امثال (كه براى او تراشيده‌اند) مقابله كنيم، بدين معنى كه ايمان واقعى وقتى آشكار مى‌شود كه صاحبش از جريان فاسد بر كنار ماند و از چرك و پليدى شرك و سر فرود آوردن به غير خدا پاكيزه شود و دين و اعتقادش خالصانه از آن خدا باشد ... و اين امر با نرم رفتارى و مدارا نسبت به مشركان ممكن نيست، بلكه مبارزه با آنها را واجب مى‌سازد.

«قُلْ إِنِّي نُهِيتُ أَنْ أَعْبُدَ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ‌- بگو: مرا نهى كرده‌اند كه چيزهايى را كه سواى خدا مى‌پرستيد، پرستش كنم.»/ ١٢٧ و ردّ من نسبت به خدايان دروغين از ايمان نابم به خداى يكتا سرچشمه گرفته كه خداوند با دلايل روشن مرا به يافتن چنان ايمانى رهنمون شده است.