تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٠ - زمينه كلى سوره

مانند، و به بهشت درآيند و از بديها و ناشايستها به دور باشند.

بدين گونه است كه روش قرآن تنها به بيم دادن و ترساندن بسنده نمى‌كند بلكه در بيشتر موارد مقرون به نويد است.

آن گاه روند كلام به بر حذر داشتن از كفر (و جدال) بازمى‌گردد و مى‌گويد كه صاحب اين صفت خوار و ناپسنديده است و عاقبت در حالى كه پشيمانى سودى براى او ندارد، پشيمان خواهد شد (١٠ تا ١٢).

همچنين نفوس را براى پذيرفتن نشانه‌هاى الهى بدون جدال باطل در اين راه آماده مى‌كند، و روند كلام مجموعه‌اى از آيات را همراه با امر به اخلاص دين نسبت به خداوند و يكتا شمردن او بيان مى‌كند و يادآور مى‌شود كه او بالا برنده درجات است (از نامهاى خداوند)، و اين مطالب در خلال آيات (١٣ تا ١٥) آمده است.

آن گاه روند سخن به بر حذر داشتن از عاقبت بد جدال به روز قيامت مى‌كشد (آيات ١٦ تا ٢٠) همراه با يادآورى نامهاى خداوند كه بدان روز هراس آور تجلّى مى‌كند.

نيز سرنوشت كافران را در دنيا به ياد ما مى‌آورد كه چگونه خداوند آنان را- با وجود نيروى بسيار و درآمدهاى فراوانشان- گرفتار كرد، و اين همه از آن رو بود كه آنان در نشانه‌هاى خداوند مجادله كردند و به دلايل روشنى كه پيامبران او آوردند، كفر ورزيدند (و آنها را انكار كردند).

آن گاه قرآن در مورد سرانجام جدال درباره نشانه‌هاى خدا كه با كفر برابر است و كار فرعون و قوم او بدانجا كشيد، مثل مى‌زند، و نيز براى كسانى كه به نشانه‌هاى خدا ايمان آوردند عاقبت نيكويى را كه مؤمن آل فرعون بدان نايل آمد، مثال مى‌آورد.

قرآن، اين حقايق را از خلال گفتگويى گرم ميان موسى (پيامبر)/ ١٢ و هارون (وزير او) و مؤمن (كسى كه آن دو را تصديق كرد و باور داشت) از يك طرف، و فرعون (گردنكش) و هامان (وزيرش) و قارون (آن كه از آن دو پيروى كرد) از