تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٧٥ - رهنمودهايى از آيات

/ ٧٩

كار خويش را به خدا واگذار مى‌كنم‌

رهنمودهايى از آيات

كلمات آن مؤمن همچون آذرخش خيره كننده در فضايى تيره به شبى تاريك در خانه فرعون كه درباره زندگى صاحب رسالت، موسى بن عمران عليه السّلام توطئه مى‌كردند، پرتو افكن شد.

آن مؤمن به ايشان گفت: من شما را به نجات خودتان از آتشى كه پيرامونتان را گرفته فرا مى‌خوانم، در حالى كه شما مرا دعوت مى‌كنيد كه در سوختن در اين آتش فروزان به شما پيوندم. آرى، كفر به خدا و شرك به او (و پيروى از سلطه غير شرعى) به خودى خود همان آتشى است كه آنان در آن بودند امّا دعوتش به نجات از آن آتش با ايمان به خداوند پيروزمند آمرزنده بود.

شما مرا به شريكانى مى‌خوانيد كه سزاوار نيست كسى به سوى آنها فراخوانده شود، زيرا آنها حقير و ناچيزند، در حالى كه من شما را به سوى كسى مى‌خوانم كه سرنوشت تمام ما به سوى اوست، شما مرا به گزافكارى مى‌خوانيد كه شك نيست صاحب خود را به آتش مى‌كشاند، اما من شما را به تقوى و پرهيزگارى فرا مى‌خوانم.

و (هنگامى كه سخن او را اجابت نكردند) به مبارزه با آنان پرداخت، بدين بيان كه او و ايشان منتظر پايان كار باشند و بيم دادن او را به ياد آورند،/ ٨٠ امّا او خود كار خويش را به خداوندى وا گذاشته كه او را از گزند فكرى كه عليه او كرده‌اند نگه مى‌دارد، در حالى كه عذاب بد پيرامون خاندان فرعون را گرفته است، و در عالم برزخ صبح و شب عرضه آتش مى‌شوند، و چون قيامت فرا رسد در دوزخ‌