تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥١٩ - شرح آيات

ميراث مى‌برد، و كمتر جايى است كه قرآن از نعمتهاى مادّى در بهشت يا در دنيا سخن گويد و آن را با بيان نعمتهاى معنوى كه لذّتش ژرفتر و شادمانيش پاينده‌تر است همراه نياورد.

[٧٣] «لَكُمْ فِيها فاكِهَةٌ كَثِيرَةٌ مِنْها تَأْكُلُونَ‌- در آنجا برايتان ميوه‌هاى بسيار هست كه از آنها مى‌خوريد.» ميوه چيزى است كه انسان آن را به عنوان تفنّن (و افزون بر غذا) [٨١] مى‌خورد و غذاى اصلى نيست پس ميوه در آنجا بسيار است كه مؤمنان آن را براى نعمت يابى و لذّت جويى مى‌خورند و براى نيازمندى و ضرورت نيست.

[٧٤] و در برابر مؤمنان در آنجا مجرمان و تبهكاران‌اند.

«إِنَّ الْمُجْرِمِينَ فِي عَذابِ جَهَنَّمَ خالِدُونَ‌ همانا تبهكاران در عذاب جهنّم جاويدان‌اند.» پس تبهكارى (و ارتكاب جرمها) سبب جاودانگى (عذاب) است، زيرا همه گناهان به جاودان ماندن در عذاب جهنّم نمى‌انجامد.

[٧٥] «لا يُفَتَّرُ عَنْهُمْ وَ هُمْ فِيهِ مُبْلِسُونَ‌- عذابشان كاهش نمى‌يابد و آنها از نوميدى خاموش باشند.»/ ٥٢١ پس براى تبهكاران اميدى نباشد كه از عذاب رهايى يابند، چه هيچ تخفيفى به آنها نمى‌دهند و آنها خود در آنها عذاب خموشند و اميد رهايى ندارند.

[٧٦] آيا خدا وقتى آنها را بدين سرنوشت درآورده به آنان ستم كرده است؟ هرگز ...

«وَ ما ظَلَمْناهُمْ وَ لكِنْ كانُوا هُمُ الظَّالِمِينَ‌- ما به آنها ستمى نكرده‌ايم، آنها خود به خويشتن ستم كرده‌اند،» زيرا خدا پيامبران را براى آنها مبعوث كرد، و با دادن نعمتها آنها را مورد تفقّد قرار داد و نواخت، و با بخشيدن فرصتى از پى فرصتى به آنها مهلت داد، آن گاه‌