تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٢٤ - يكم خويشاوندان كيستند؟

آورده‌اند كه: «انصار در ميان خود گفتند بهتر نيست مالى براى پيامبر خدا (ص) گرد آوريم كه دستش را باز كند و در ميان او و آن مال كسى واسطه نباشد (خود مستقيما آن را صرف كند)، پس گفتند: اى پيامبر خدا! ما مى‌خواهيم از داراييهاى خود چيزى براى تو گردآوريم، آن گاه خدا اين آيه را فرستاد: «قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌- بگو: بر اين رسالت مزدى از شما جز دوست داشتن خويشاوندان نمى‌خواهم». پس با اختلاف نظرى (در اين مورد) بيرون آمدند، و گفتند: به نظر شما پيامبر خدا (ص) اين را براى چه كسانى گفت (و خويشاوندان كدامند)؟ پاره‌اى گفتند: اين براى آن است كه ما در راه اهل بيت او بجنگيم و آنان را ياورى دهيم، پس خدا اين آيه را فرستاد: «أَمْ يَقُولُونَ افْتَرى‌ عَلَى اللَّهِ كَذِباً ...- يا مى‌گويند كه بر خدا دروغ مى‌بندد ...» تا آنجا كه گويد

«وَ هُوَ الَّذِي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ‌- و اوست كه توبه بندگانش را مى‌پذيرد» پس توبه را به آنان پيشنهاد كرد تا آنجا كه گويد: «وَ يَسْتَجِيبُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ يَزِيدُهُمْ مِنْ فَضْلِهِ‌- و دعاى كسانى را كه ايمان آورده‌اند و كارهاى شايسته كرده‌اند اجابت مى‌كند. و از فضل خويش آنان را افزون مى‌دهد» تا آنان كه اين را گفتند توبه كنند و از آن آمرزش طلبند».

ابو نعيم و ديلمى از طريق مجاهد از ابن عباس، رضى اللَّه عنهما، آورده‌اند كه گفت: پيامبر خدا (ص) گفت

«بر اين رسالت مزدى از شما جز دوست داشتن خويشاوندان نمى‌خواهم تا مرا در ميان اهل بيتم نگهداريد (و با آنان بجوييد و بخواهيد) و آنان را به خاطر من دوست بداريد».

ابن المنذر و ابن ابى حاتم و طبرانى و ابن مردويه به سندى ضعيف از طريق سعيد بن جبير از ابن عباس آورده‌اند كه گفت: (وقتى اين آيه نازل شد: «قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ/ ٣٣٣ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌- بگو: بر اين رسالت مزدى از شما، جز دوست داشتن خويشاوندان نمى‌خواهم».

گفتند: اى پيامبر خدا خويشاوندانت كه دوست داشتن ايشان واجب آمده‌