تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٢٢ - شرح آيات

زندگى انسان مى‌پردازد حقايقى از آخرت را بيان مى‌كند؟

حديثى كريم، و مروى از امام زين العابدين به اين پرسش پاسخ مى‌دهد و رابطه ميان درمان نفس و يادآورى آخرت را منعكس مى‌كند و مى‌گويد

«دنيا دوستى سرآمد هر خطايى است».

در مقابل كوچك انگاشتن و خوار شمردن دنيا رمز هر فضيلتى و مدخل هر چيزى است.

هم چنان كه راه چيرگى بر دنيا و تسلّط يافتن بر آن و خيراتى كه در آن وجود دارد، همانا خوار شمردن آن است. مثلا تو نمى‌توانى بر ماشينى كه از آن مى‌ترسى سوار شوى و بر آن مسلّط گردى، همچنين اگر از سلطانى ستمگر ترسيدى نمى‌توانى او را از پاى درآورى، پس ترسيدن همراه با ناكامى و بيم همراه با شكست است، همين گونه است دنيا، آن گاه كه از آن هراسيديم و در دايره آن (و به مراد آن) چرخيديم بيگمان نمى‌توانيم بر آن چيره شويم و تسلّط يابيم.

امّا اگر اين جريان را بر عكس كنيم و دنيا را خوار شماريم و در نزد خود زبونش گيريم و در برابر خويشتن خود را بزرگ سازيم/ ٣٣١ و گرامى داريم، در آن صورت مى‌توانيم بدون زياده‌روى و سركشى بر هر دو (دنيا و نفس خود) چيره شويم.

«ذلِكَ الَّذِي يُبَشِّرُ اللَّهُ عِبادَهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ‌- اين است كه خدا آن گروه از بندگانش را كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‌اند بدان مژده مى‌دهد.» خدا ما را به بخشايش بزرگ، و به بهشتهايى كه هر چه بخواهيم در آن هست مژده مى‌دهد، و بدين وعده راستين و فضل بزرگ اكرام مى‌كند، امّا اين فضل بزرگ با كردارى بزرگ مقرون است كه همانا دوست داشتن خويشاوندانى است كه به منزله مزد رسالت محسوب مى‌شود، پس پروردگار ما گويد

«قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌- بگو: بر اين رسالت مزدى از شما، جز دوست داشتن خويشاوندان نمى‌خواهم.»