تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٣٩ - شرح آيات

آورده‌اند هدايت و شفاست.» آنان را به حق رهنمون مى‌شود، و دلهايشان را از بيماريهايش شفا مى‌بخشد، امّا روى گردانندگان از حق از اين كتاب بهره‌اى نمى‌برند. همانا گوشهاشان از فكرهاى باطل و پيشداوريهاى خطاى ذهنى سنگين شده است.

«وَ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ فِي آذانِهِمْ وَقْرٌ وَ هُوَ عَلَيْهِمْ عَمًى‌- و آنها كه ايمان نياورده‌اند گوشهاشان سنگين است و نسبت بدان كورند.» گفته‌اند: معنايش اين است كه آنها از آن چنان در حجاب‌اند كه نسبت به آن كوردل شده‌اند، و شايد معنايش اين است كه آنها به وسيله قرآن بر گمراهى و سركشى خود مى‌افزايند، چنان كه پروردگار ما گويد: «وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ لا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَساراً [٤١] و اين قرآن را كه براى مؤمنان شفا و رحمت است، نازل مى‌كنيم، ولى كافران را جز زيان نيفزايد».

«أُولئِكَ يُنادَوْنَ مِنْ مَكانٍ بَعِيدٍ (چنان كه گويى) آنها را از جايى دور ندا مى‌دهند،» زيرا مسافتى گسترده ميان قرآن و رهنمايى و شفاى آن با دلهاى پوشيده و پنهان شده آنها كه شهوتها و بزرگ خويشتنى و كينه‌ها آنها را در غلافى نهفته است وجود دارد.

/ ٢٤٧ [٤٥] و داستان انكار داستانى است دراز دامن، خداوند تورات را بر موسى فرستاده است، و مردم با وجود آن كه تورات هدايت و نور بوده در آن اختلاف كرده‌اند.

خداوند به آنها فرصت داد تا بيازمايدشان، و اگر نه آن بود كه خدا آزمودن بشر را در دنيا مقدّر كرده، كار ميانشان پايان مى‌يافت، و منكران به سخت‌ترين صورتى مؤاخذه مى‌شدند، زيرا آنها تهمتى آشكار زدند، و هم چنان پاره‌اى در تورات شكّى پريشان داشتند،