تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٣٧ - شرح آيات

پس نه خبرهايى را كه از گذشته داده باطل مشوب مى‌كند و نه پيشگوييهاى آن را درباره آنچه مى‌آيد. بيگمان قرآن كتاب تمام عصرها و زمانهاست. و مگر نه آن كه سنتهاى ناب، و مغز حقايق، و عبرتهاى داستانها را بيان مى‌كند كه اين همه در عصرى نسبت به عصرى ديگر تفاوتى نمى‌كند؟ چنان كه امام رضا (ع) درباره آن گفته است

« (قرآن) ريسمان محكم خدا، و دستاويز مطمئن او و روش نمونه اوست كه به بهشت مى‌انجامد، و رهايى بخش از آتش است، كه در طول زمانها كهنه نمى‌شود، و از زبانها نمى‌افتد، زيرا آن را براى زمانى سواى زمانى ديگر قرار نداده‌اند، بلكه آن را دليل برهان و حجّت بر هر انسان قرار داده‌اند». [٤٠] «تَنْزِيلٌ مِنْ حَكِيمٍ حَمِيدٍ- از جانب حكيمى ستودنى نازل شده است.» خدايى كه افقهاى آفرينش گواه حكمت رساى اوست همان كسى است كه قرآن را فرو فرستاده، پس قرآن گوياى اين حكمتى است كه آن را در آفرينش ذات سبحان او مى‌بينيم.

او ستوده‌اى است كه ستودگيهايش در هر افق آشكارى پراكنده است، زيرا رحمت او همه چيز را فرا گرفته،/ ٢٤٥ و آخرين پيامبر را به عنوان رحمتى براى جهانيان مبعوث كرده و كتاب رحمت خود را نيز با او فرو فرستاده است.

[٤٣] براستى كه طبيعت بشر در طول تاريخ يكى است، و بهانه تراشيها و توجيهات ملحدان درباره آيات خدا و روى گردانندگان از ذكر آنها امروز همان است كه به پيامبران پيشين نيز مى‌گفتند، هم چنان كه روش خداوند در مهلت دادن به آنها تا مدّتى معين، و سپس در صورت توبه نكردن آنها گرفتار كردنشان به عذابى دردناك در آينده همان است كه در گذشته نيز جارى بوده است.

«ما يُقالُ لَكَ إِلَّا ما قَدْ قِيلَ لِلرُّسُلِ مِنْ قَبْلِكَ‌- هر چه درباره تو مى‌گويند درباره پيامبران پيش از تو نيز گفته‌اند.»