تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٢٤ - رهنمودهايى از آيات

معناى واژه‌ها

٣٨ [لا يسئمون‌]: از سأم به معنى به رنج آمد، يعنى از تسبيح و پرستش خسته نمى‌شوند و به رنج نمى‌آيند.

٣٩ [اهتزّت‌]: جنبيد: زيرا آب زمين را فرا مى‌گيرد و با خيساندن و تورم و بالا آوردن نمكها آن را مى‌جنباند.

[و ربت‌]: به سبب داخل شدن آب و هوا در درون آن بالا آمد.

/ ٢٣٣

به آفتاب و ماه سجده مكنيد، به خدا سجده كنيد

رهنمودهايى از آيات

از محورهاى اصلى سوره فصّلت بيان پيوند درست ميان بشر و آفريدگان پيرامون اوست كه در اين حقيقت جلوه‌گر مى‌شود كه آنها همه آفريده خدايند و خواه ناخواه به اراده او گردن نهاده‌اند، پس روا نيست كه آدمى نشانه‌هاى خدا را شريك و نظيرى براى خود محسوب دارد و به خورشيد و ماه سجده گزارد، زيرا سجده آوردن (و پرستش) تنها براى خداست. آيا او آفريننده تمام كاينات و هستى نيست؟

همچنين فرشتگان خدا و آنان كه نزد خداوند پروردگار جهانيان‌اند شب و روز بى‌خستگى و ملالتى او را تسبيح مى‌گويند.

نيز زمين را مى‌بينى كه سرسپرده و گردن نهاده است (گويى در حالت‌