دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٣ - ١/ ١ نسب

خداوند از فرزندان ابراهيم، اسماعيل را برگزيد واز پسران‌اسماعيل، بنى‌كنانه را و از بنى كنانه، قريش را و از قريش، بنى هاشم را و از بنى هاشم، مرا.

بدين سان، بنى هاشم، زبده خاندان‌هاست و پيامبر ٦ و على ٧، برگزيده اين خاندان‌اند. چنين است كه مولا در توصيف تبار پيامبر خدا مى‌فرمايد:

خاندانش بهترين خاندان و ريشه‌اش بهترين ريشه است. در حرم روييد و در كَرَم باليد. شاخه‌هايش بلند است و ميوه‌هايش دور از دسترس.

به واقع، اين ستايش، ستايش تبار مولا نيز هست؛ چه، پيامبر خدا فرمود:

من و على از يك ريشه‌ايم.[١]

و فرمود:

گوشت او گوشت من است و خون او خون من.[٢]

بدين سان، خاندان پيامبر ٦ وعلى ٧، خاندان نبوّت است و تبار آن بزرگواران، تبار نور است و كرامت آنها، دو برگزيده از نسل ابراهيم و بنى هاشم‌اند، با ويژگى‌هايى چون طهارت، فصاحت، سماحت، شجاعت، ذكاوت، حيا، عفّت، بردبارى، شكيبايى،[٣] كه در ميان قبيله‌هاى عرب، ممتازند و از جايگاهى بس بلند، برخوردار.

١. المناقب، ابن مغازلى به نقل از مصعب بن عبد اللّه: او، على پسر ابوطالب، پسر

[١]. ر. ك: ج ٨ ص ٣٥( من و على از يك نوريم).

[٢]. ر. ك: ج ٨ ص ٣٥( من و على از يك نوريم).

[٣] ر. ك: اهل بيت : در قرآن و حديث: بخش سوم/ فصل دوم: ويژگى‌هاى جامع ايشان.