دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٩٣ - فصل دهم پايدارى شگفتانگيز در جنگ حنين

٢٣٣. الإرشاد: مردى از هوازن، سوار بر شتر سرخ مويش پيش آمد. در دستش پرچم سياهى آويخته بر سر نيزه بلندى داشت و پيشاپيش دشمن مى‌آمد و چون به مسلمانان دست مى‌يافت، كار آنها را مى‌ساخت و چون از جلويش مى‌گريختند، پرچم را براى مشركانى كه پشت سرش بودند، مى‌افراشت و آنان به دنبالش مى‌آمدند، و رَجَز مى‌خواند و مى‌گفت:

من ابو جرولم! استوار ايستاده‌ام‌

تا اين قوم را شكست دهيم يا شكست بخوريم.

پس امير مؤمنان، آهنگ او كرد و ضربتى بر پشت شترش زد و او را به خاك افكند و سپس خودِ او را زد و سخت به زمين انداخت و فرمود:

مردم به هنگام صبح دانستند

كه من در جنگ، شكارچى‌ام.

پس مشركان با كشته شدن ابو جرول كه خداوندْ لعنتش‌كند، پراكنده شدند.

٢٣٤. الإرشاد: چون امير مؤمنان ابو جرول را كُشت و دشمن با كشته شدن او بى‌ياور شد، مسلمانان، تيغ در ميان آنان نهادند و امير مؤمنان، پيشاپيش آنان مى‌رفت تا آن كه چهل تن از آنان را كُشت و پس از آن بود كه فرار كردن و به اسارت درآمدن دشمن، آغاز شد.

٢٣٥. مسند أبى يعلى به نقل از انس: على بن ابى طالب ٧، در جنگ حنين، جنگاورترين مبارز ميدان در پيشاپيش پيامبر ٦ بود.

٢٣٦. امام صادق ٧: على بن ابى طالب ٧ با دست خود، چهل نفر را در جنگ حنين كُشت.