دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٢٧ - ١/ ٦ ٧ وصايت امام على در ادبيات صدر اسلام

نيز زَحْر بن قيس جعفى، در جنگ جمل سرود:

بر شما شمشير مى‌زنم تا مطيع على شويد

آن كه پس از پيامبر، بهترينِ همه قريش است.

آن كه خدا او را آراست و وصى ناميد

بى‌گمان ولىّ، پشتيبان ولىّ است،

همان‌گونه كه گم‌راه، پيرو فرمان گم‌راه است.

همه اين اشعار و رجزها را ابو مِخنف لوط بن يحيى، در كتاب وقعة الجمل آورده است. ابو مخنف، از محدّثان و از زمره كسانى است كه گزينش امام را به اختيار مردمان مى‌دانند. او از شيعيان به شمار نمى‌آيد.

از جمله اشعارى كه در صفّين سروده شده و دلالت بر ناميده شدن على ٧ به «وصى» دارند، اشعارى هستند كه نصر بن مزاحم بن يسار مِنقرى (از راويان حديث) در كتاب صِفّين ذكر كرده است. او مى‌گويد: زَحْر بن قيس جُعفى، سرود:

خدا بر احمد، درود فرستاد

فرستاده [خداوند] مالكى كه كامل كننده نعمت‌هاست.

فرستاده خداست و [شخص‌] پس از او

جانشينش استوار و مؤيِّد در ميان ماست.

على را مى‌گويم، وصىّ پيامبر را

كه به دفاع از او با گم‌راهان امّت مى‌جنگيم.

نصر [بن مزاحم‌] مى‌گويد: از اشعار منسوب به اشعث بن قيس است:

آن پيك خجسته (فرستاده على) نزد ما آمد

و مسلمانان از آمدنش شادان شدند؛

فرستاده وصى، وصىّ پيامبر

آن كه بر مؤمنان، سبقت و برترى دارد.

نيز از اشعار منسوب به اشعث بن قيس است: