دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٠٣ - ١/ ٦ ٢ وصايت على از سوى خداست

در پشت ابو طالب. سپس مرا پيامبر كرد و على را وصى.

٣٦٨. پيامبر خدا ٦: چون به آسمان برده شدم و به «سِدرةُ المنتهى»[١] رسيدم، پروردگارم جل جلاله ندايم داد و فرمود: «اى محمّد!». گفتم: بله، بله، سرور من!

فرمود: «پيامبرى را نفرستادم، جز آن كه چون روزگارش به سر رسيد، وصىّ‌اش را به برپا داشتن كار [رسالتش‌] پس از خود گماشت. حال تو هم على بن ابى طالب را پيشوا و وصىّ خويش پس از خود، قرار ده كه من شما را از يك نور آفريدم و امامان رهيافته را از انوار شما آفريدم. اى محمّد! آيا دوست دارى آنان را ببينى؟».

گفتم: آرى، اى پروردگار من!

فرمود: «سرت را بالا بياور».

سرم را بالا آوردم و نورهاى امامانِ پس از خود را ديدم، دوازده نور.

گفتم: اى پروردگار! اينها نورهاى چه كسانى است؟

فرمود: «نورهاى امامانِ پس از توست، امينان و معصومان».

٣٦٩. امام على ٧ در احتجاج با خوارج: امّا [جواب‌] گفته شما كه من وصى بودم و وصيّت را تباه كردم؛ خداى عز و جل مى‌گويد: «و براى خدا، بر [عهده‌] مردم است، حجّ خانه كعبه، هر كس كه بدان راهى بيابد؛ و هر كس كه كفر ورزد، [بداند] كه خدا از جهانيان، بى‌نياز است». به نظر شما اگر هيچ كس [از افراد مستطيع‌]، آهنگ اين خانه نكند، خانه كافر مى‌شود؟! [بى‌ترديد، آنان كافر مى‌شوند، نه خانه‌]. همچنين شما چون مرا رها كرديد، كافر شديد، نه من با وا نهادن شما.

[١] سدرة المنتهى، جايى در آسمان ششم است كه فرشتگان، ارواح شهيدان و مؤمنان و همه چيزهاى ديگرى كه در آسمانْ بالا مى‌روند، حداكثر به آن جا مى‌رسند و از آن‌جا در نمى‌گذرند( ر. ك: تفسير البيان: ج ٩ ص ٤٢٦)( م).