دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٨٩ - ١/ ٦ ١ وصى

٣٤٨. امام على ٧: اى مردم! من اندرزهايى را كه پيامبران با آنها امّت‌هايشان را اندرز دادند، براى شما بيان كردم و آنچه را اوصيا به آيندگانِ خود رساندند، به شما رساندم.

٣٤٩. امام على ٧: در شگفتم و چگونه در شگفت نباشم از خطاى اين فرقه‌ها با اختلاف حجّت‌هايشان در دين! نه پى پيامبرى را مى‌گيرند و نه به كردار وصى‌اى اقتدا مى‌كنند.

٣٥٠. امام على ٧: اى مردمان! من برادر پيامبر خدا و وصى او و وارث علم او هستم. به وصيّتش ويژه و ممتازم كرد و مرا از ميان آنان برگزيد.

٣٥١. امام على ٧: خداى تبارك و تعالى نبوّت را به پيامبرش اختصاص داد و پيامبر ٦ وصايت را به من.

٣٥٢. امام على ٧: من، هم‌ريشه او (پيامبر ٦) و وصى و ولى و شنواى نجوا و همراز او هستم.

٣٥٣. امام على ٧: منم وصىّ بهترينِ پيامبران. منم وصىّ سَرور پيامبران. منم وصىّ خاتم پيامبران.

٣٥٤. امام حسن ٧: چون وفات پدرم دررسيد، به وصيّت كردن پرداخت و فرمود: «اين است وصيّت على بن ابى طالب، برادر محمّد، پيامبر خدا و پسر عمو و وصى و همراه او ...».

٣٥٥. امام حسن ٧ از خطبه‌اش پس از شهادت امام على ٧: اى مردم! هر كس مرا