دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٦ - سپاس و تقدير

آتشفشانْ زبانه مى‌كشيدند، با تأكيد بر حق بودن اينان و باطل‌رَوى آنان فرمود:

كَرِهتُ لَكُم أن تَكونوا لَعّانينَ شَتَّامينَ، تَشتُمونَ وتَتَبَرَّؤونَ، وَلكِن لَو وَصَفتُم مَساوِئَ أعمالِهم فَقُلتُم: مِن سيرَتِهِم كَذا و كَذا وَ مِن عَمَلِهِم كَذا وَ كَذا، كانَ أصوَبَ فِى القَولِ و أبلَغَ فِى العُذرِ.[١]

براى شما ناپسند مى‌دارم كه نفرين‌كننده و دشنامگو باشيد كه دشنام گوييد و بيزارى جوييد. اگر زشتكارى‌هايشان را توصيف مى‌كرديد و مى‌گفتيد: سيره آنان چنين است و كردارشان چنان، هم به صواب نزديك‌تر بود و هم در عذر، كاراتر.

و روشن است كه يادكرد كردار كسان و تحليل آن و روشنگرى درباره رفتارهاى ناصواب برخى، چون براى روشن كردن تاريخ و پاسدارى از حق است و ... نبايد آن را تُند لحنى و دشوارگويى تلقّى كرد. اگر چنين چيزهايى در اين دانش‌نامه باشد، واقعگويى است و نه تند لحنى.

به هر حال، كوشيده‌ايم تا مسائل را با ديده روش تحقيق بنگريم و نه ديده كور تعصّب و لجاج و عناد. بدين سان، هرگز به مقدّسات هيچ نحله‌اى اهانتى روا نشده است و از هيچ كسى به طعن، ياد نشده است. از اين رو، اميدواريم كه اين دانش‌نامه، گامى باشد در تقريب مذاهب و تبلور «ادب علوى» در آن، و زمينه‌اى باشد براى بهره‌گيرى همگان و وحدت كلمه مؤمنان.

سپاس و تقدير

اكنون كه اين درآمد را به پايان مى‌برم و هنوز خامه بر زمين ننهاده‌ام، بار ديگر از بُن جان، خداوند متعال را ستايش مى‌كنم و او را به سبب آن كه توفيق را رفيق ساخت و از اين كه فضلِ جسيم و نعمتِ فخيمِ خدمتگزارى به آستان علوى را به اين بنده‌

[١] وقعة صفّين: ص ١٠٣.