دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٥ - ٩ اخلاق نگارش

نقل شده باشد، نام آن بزرگواران ياد مى‌شود. در ياد كرد پيامبر خدا با جمله «٦» و در ياد كرد اهل بيت و پيامبرانِ الهى و فرشتگان، با جمله «٧» از آنها تجليل شده است، هر چند در منبع، چنين تجليلى نباشد[١] و اگر متون از غير پيامبر ٦ و اهل بيت : نقل شده باشد، در آغاز و يا فرجام، فقط به ارائه منبع نقل، بسنده مى‌شود.

٩. اخلاق نگارش‌

در نگارش دانش‌نامه، سعى شده است تا ادب علمى پژوهشى در نهايت دقّت، رعايت شود. كسى كه تاريخ اسلام را به ژرفى نگريسته باشد و آثار مكتوب عالمان نحله‌هاى گوناگون حوزه فرهنگ اسلامى را ديده باشد، مى‌داند كه در ميراث مكتوب آنان (پيشينيان و پسينيان) تا چه حدّى درباره تشيّع و قلّه افراشته آن، ستم روا شده است و بالطبع، بر پيشواى مجاهدان و مخلصان (على ٧) نيز چه با كتمان حقايق و چه با وارونه سازى تاريخ، جفا شده است. اين‌همه را محقّقان تاريخ اسلام مى‌دانند و ما نيز مى‌دانستيم و در نگارش اين دانش‌نامه، با ابعاد حيرت‌آور آن، بيشتر آشنا شديم.

امّا در نگارش اين مجموعه، در تحليل‌ها، اظهار نظرها، تبيين‌ها و مدخل‌ها، هرگز قلم را به ناراستى‌ها و درشت گويى‌ها و دشنام‌ها نيالوديم، نه ابتدائا و نه به گونه مقابله به مثل. به واقع، در نگارش مجموعه، «ادب علوى» را بر سراسر آن، حاكم ساختيم كه به حجر بن عدى و عمرو بن حمق، ياران پرشور و پر صلابت و استوار انديش خود، ادب مقابله را بياموخت و به آنها كه يكسر شور و غيرت بودند و ناراستى‌هاى دشمن را بر نمى‌تابيدند و در برابر غوغا سالارى‌هاى آنان، چونان‌

[١] اين شيوه در همه متون تاريخى و حديثى، چه در آغاز و چه در وسط يا پايان، هنگامى كه نام اهل بيت : ياد شود، اجرا مى‌گردد.