دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٥٧ - گزارش و سنجش

و به من فرمان داد كه در خوابگاهش بخوابم و با [گذشتن از] جانم از او محافظت كنم. پس به سرعت و از سرِ اطاعت و شادمانىِ اين‌كه به پاى او كشته مى‌شوم، به اين كار، مبادرت كردم.[١]

و روشن‌تر از همه آنچه آورديم، اشعار ارجمند خود على ٧ در وصف اين فضيلت والاست كه:

«با جانم بهترين كسى را كه بر ريگزار قدم گذارده است، حفظ كردم‌

و گرامى‌ترين كسى را كه گِرد كعبه و حجر اسماعيل، طواف كرده است.

فرستاده خدا بيم آن داشت كه با او نيرنگ كنند

امّا خداى بخشنده، او را از نيرنگ نجات داد.

و پيامبر خدا شب را ايمن و آسوده در غار به سر برد

محافظت شده و در حراست و استتار الهى.

و شب، مشركان را مى‌پاييدم و گمان نمى‌بردند كه من هستم‌

و خود را آماده كشته شدن و اسارت كرده بودم».[٢]

امام ٧ در اين اشعار صريح و روشن، دليل حضور خود در بستر پيامبر خدا را آمادگى براى كشته شدن، اسارت وفداكارى در جهت محافظت از جان پيامبر خدا اعلام كرده‌است.

[١] الخصال: ص ١٤، بحار الأنوار: ج ١٩ ص ٤٦ ح ٧.

[٢] المستدرك على الصحيحين: ج ٣ ص ٥ ح ٤٢٦٤، تذكرة الخواصّ: ص ٣٥؛ الغدير: ج ٢ ص ٤٨.