دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٠٣ - فصل يكم يارى پيامبر در تبليغ

سه بار تكرار شد. آن‌گاه فرمود:

بنشين كه تو برادر و وزير و وصىّ من و پس از من، خليفه من هستى.

و خطاب به حاضران فرمود:

بى‌ترديد، اين، برادر و وزير و وصى و خليفه من بر شماست. پس گوش به فرمانش باشيد و از وى اطاعت كنيد.

آن‌گاه، آنان كه دلى تيره، چشمانى تار و گوش‌هايى بسته داشتند، در برابر حق، گردن ننهادند و در برابر كلام پيامبر خدا، گران‌جانى كردند و ابو طالب را به سخره گرفتند و ....

امّا حق، چيرگى يافت و كلام پيامبر خدا از آن محدوده تنگ، فراتر رفت و اين حقيقت، چونان فضيلتى بزرگ در كنار ديگر فضايل على ٧ رقم خورد و سندى استوار براى اثبات ولايت او در كنار ده‌ها سند ديگر، شكل گرفت و پيامبر خدا، همسويى و همگامى نبوّت و ولايت را عملًا اعلام كرد و در آغازين روز اعلان عمومى دعوتش تداوم رهبرى را پس از خود نشان داد و آن را به حافظه تاريخ سپرد.

مهم، آن است كه جايگاه كلام پيامبر خدا تبيين گردد. پيامبر ٦ در زمانى جمله «گوش به فرمانش باشيد و از وى اطاعت كنيد» را درباره على ٧ بيان فرمود كه قريش، هيچ‌گونه حرف شنوى‌اى از خود پيامبر ٦ هم نداشتند. روشن است كه اين كلام براى آينده و آيندگان گفته شده است؛ براى آنانى كه نبوّت او را پذيرفته، كلامش را حجّت مى‌دانند.

١١٠. امام على ٧: چون آيه‌ «و خويشان نزديكت را بيم ده»[١] بر پيامبر خدا نازل شد، مرا فرا خواند و به من فرمود: «اى على! خداوند به من فرمان داد كه خويشان نزديكم را بيم دهم و من دل‌تنگ و درمانده شدم؛ چون مى‌دانستم كه هرگاه اين دعوت را برايشان آشكار كنم، از آنان چيزى مشاهده مى‌كنم كه نمى‌پسندم. پس خاموش ماندم تا جبرئيل ٧ به نزدم آمد و گفت:" اى محمّد! اگر فرمان را انجام ندهى، پروردگارت عذابت مى‌كند".

پس طعامى به اندازه يك صاع (سه كيلو) آماده كن و ران گوسفندى بر آن بنِه و ظرفى بزرگ هم از شير پُر كن. سپس بنى عبد المطّلب را براى من گِرد آور تا با

[١] شعراء، آيه ٢١٤.