دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٠١ - فصل يكم يارى پيامبر در تبليغ

فصل يكم: يارى پيامبر در تبليغ‌

سه سال از بعثت پيامبر خدا گذشته بود و اندك اندك، دعوت وى دامن گسترده بود. كسانى دل در گرو آيين حق نهاده بودند و على ٧، اوّلين مردى بود كه ايمان آورده و بر پيامبرى محمّد ٦، گواهى داده بود.[١]

پيامبر ٦، پس از سه سال دعوت پنهانى، اكنون با آيه الهى‌ «و خويشان نزديكت را بيم ده»[٢]، مأموريت يافته بود كه فراخوانى به آيين حق را علنى سازد و در اين جهت، از نزديكان خود آغاز كند.

پيامبر خدا، على ٧ را به فراهم آوردن غذا و سامان دادن ضيافتى مأمور ساخت تا بنى عبد المطّلب، گِرد آيند و پيامبر ٦ پيامش را ابلاغ كند. چنين شد؛ ولى روز اوّل با جنجال‌آفرينى ابو لهب، پيامبر خدا، موضوع را مطرح نكرد. فرداى آن روز، جريان را تكرار كرد و پس از صرف غذا، سخن را با ستايش خداوند آغاز كرد و فرمود: «راهنما به قوم خود دروغ نمى‌گويد و...».

كلام پيامبر ٦ پايان يافت و جز على ٧، هيچ كس به همگامى و همراهى او و ايمان آوردن به آيين الهى برنخاست؛ امّا پيامبر خدا فرمود: «بنشين!» و اين جريان،

[١] ر. ك: ج ٩، ص ٤٠٣( نخستين مسلمان).

[٢] شعراء، آيه ٢١٤.