نجات او از خطرات دنيوى و اخروى خواهد بود. و شايد نقل اين جمله از پيغمبر ٦ در ذيل حديث بمنظور اين جهت است كه نوح ٧ در اين دعا كه ميخوانده است (تمامى نعمتهاى بيشمارى كه انسان داراى آنها است همگى از جانب خدا است و فقط او است نعمت دهنده و يگانه رب و پروردگار و فقط او استحقاق حمد و سپاس و اطاعت و بندگى دارد) و صادق بود بجميع اين مطالب يقين داشت و چيزى كه منافات با اين داشته باشد نظير توجه و توسل به ديگران و جلب رضايت مخلوق بدون نظر داشت رضاى حق و يا به ضميمه رضاى حق چنين چيزها را انجام نداد و همين صدق و راستى سبب نجات نوح ٧ شد و خداوند او را شكور و سپاسگزار نام نهاد. و بعضى از افاضل و دانشمندان گفته اين جمله صدق اللَّه با تشديد از باب تفعيل خوانده شده و با اين گفتار رسول كه در آخر روايت است حضرت صادق اشاره فرموده بنام ديگر نوح ٧ و آن نجى اللَّه است و گفته است كه از اين ذيل استفاده مى‌شود كه اين جملات و اين دعا تصديق و اعتراف بتوصيفى است كه خداوند از خود نموده و گواهى به وحدانيت خويش فرموده است. و ديگرى گفته است تصديق پروردگار در مورد تكاليف حق يعنى قبول داشتن آنها و انجام دادن آن تكاليف و تصديق در مورد نعمتها يعنى شناختن و توجه داشتن قلبى به نعمتها و شكر و سپاس او را بجا آوردن. تمام شد گفتار بعضى افاضل- ولى پوشيده نيست كه معنائى كه ما نموديم بهتر است.

٢٥- كافى. على بن ابراهيم ... از عمار دهنى كه گفت شنيدم از حضرت سجاد ٧ كه ميفرمود. خداوند دل اندوهناك و بنده شكرگزار را دوست دارد. (و در مورد تشكر از افرادى كه به انسان احسان مى‌نمايند فرموده) روز قيامت خداوند متعال از بنده‌اش سؤال ميكند كه آيا شكر فلانى را بجا آوردى و از او تشكر كردى؟ عرض ميكند نه. بلكه من شكر تو را نمودم. خداوند ميفرمايد. تو كه شكر فلانى را ننمودى شكر مرا هم نكردى. سپس حضرت فرمود. سپاسگزارترين شما آن كس است كه از مردم بيشتر تشكر كند. بيان كل قلب حزين يعنى دلى كه اندوهناك است براى امور اخروى و در انديشه آن است و در آنچه موجب نجات از كيفرهاى اخروى است و از چيزهائى كه از او خواسته شده غفلت نكند. و مقصود از حزن و اندوه، اندوه براى امور دنيوى نيست. گر چه ممكن است منظور اين باشد كه وقتى خداوند بنده‌اش را دوست داشته باشد او را بانواع بلا و مصائب مبتلا مينمايد و در نتيجه او محزون و اندوهناك ميگردد بنا بر اين حزن و اندوه دنيوى مى‌شود ولى اين معنا بعيد بنظر ميرسد. كل عبد شكور يعنى شكر و سپاسگزاريش فراوان و زياد باشد بطورى كه هم شكر خدا را بجا آورد و هم شكر و سپاس وسائط نعمت را از پيامبر و ائمه اطهار عليهم السّلام‌