ترجمه بحار الانوار (قسمت سوم از جلد پانزدهم) - موسوي همداني، ابوالحسن - الصفحة ٣١٣ - آيات
دستاوردها سودى براى آنها نداشت.
سجده ٥٣ ٥٤ سَنُرِيهِمْ آياتِنا فِي الْآفاقِ وَ فِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ أَ وَ لَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ. أَلا إِنَّهُمْ فِي مِرْيَةٍ مِنْ لِقاءِ رَبِّهِمْ أَلا إِنَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ مُحِيطٌ.
ما بزودى آيات و دلائل خود را كه در روى زمين و در وجود خودشان هست بآنها ارائه خواهيم نمود تا اينكه كاملا روشن شود كه او حق است. آيا براى اثبات وجود خدا اين كافى نيست كه او بر هر چيز شاهد و حاضر است. آگاه باش كه آنها راجع بمعاد و لقاء الهى در شك و ترديدند. قطعا او بهمه چيز احاطه دارد.
جائيه ٣ تا ٥ إِنَّ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ لَآياتٍ لِلْمُؤْمِنِينَ. وَ فِي خَلْقِكُمْ وَ ما يَبُثُّ مِنْ دابَّةٍ آياتٌ لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ. وَ اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ وَ ما أَنْزَلَ اللَّهُ مِنَ السَّماءِ مِنْ رِزْقٍ فَأَحْيا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها وَ تَصْرِيفِ الرِّياحِ آياتٌ لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ.
مسلما در آسمانها و زمين نشانههاى شناخت براى مؤمنين هست و همچنين در آفرينش خود شما و در جنبندههائى كه در زمين پخش ميشوند براى اهل يقين نشانههائى است و همچنين درآمد و شد شب و روز و در ريزش باران از آسمان كه براى رزق و روزى مىآيد و زمين مرده را زنده كرد و در وزيدن بادها آياتى است براى كسانى كه مىانديشند.
و در آيه ١٣ فرموده. إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ.
محمد ١٠ أَ فَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَيَنْظُرُوا كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ دَمَّرَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَ لِلْكافِرِينَ أَمْثالُها.
آيا در زمين سير نكردند تا پايان كار پيشينيان را بهبينند كه خدا آنها را نابود كرد و چنين پايانى در انتظار كافران است.
ذاريات ١٠ ٢١ وَ فِي الْأَرْضِ آياتٌ لِلْمُوقِنِينَ. وَ فِي أَنْفُسِكُمْ أَ فَلا تُبْصِرُونَ.
در زمين و در وجود خودتان آياتى است براى اهل يقين آيا نمىبينيد؟
قمر ٤ تا ١٥ وَ لَقَدْ جاءَهُمْ مِنَ الْأَنْباءِ ما فِيهِ مُزْدَجَرٌ. حِكْمَةٌ بالِغَةٌ فَما تُغْنِ النُّذُرُ- الى قوله تعالى وَ لَقَدْ تَرَكْناها آيَةً فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ. فَكَيْفَ كانَ عَذابِي وَ نُذُرِ. وَ لَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ.
سرگذشتهائى براى آنها گفته شد كه در آنها موجبات تذكر و خوددارى از گناه براى آنها بود. حكمت و موعظه رسا و كاملى است ولى اين هشدارها سودى نداد تا آنجا كه فرمود.
پس عذاب و هشدارهاى من چگونه است و ما اين قرآن را آسان و فهمش را سهل نمودهايم پس آيا پندپذيرى هست؟