ترجمه بحار الانوار (قسمت سوم از جلد پانزدهم) - موسوي همداني، ابوالحسن - الصفحة ١٦١ - اخبار اين باب
بعزت و جلالم سوگند كه من آرزوى آن كسى را كه بغير من اميدوار شده است نااميد خواهم كرد و لباس مذلت و بيچارگى را بر او مىپوشانم و از فضل و گشايش او را محروم و دور ميسازم آيا بنده من در شدائد و گرفتاريها بغير من اميدوار مىشود؟ با اينكه شدائد در دست من است و با اينكه من غنى بخشندهام چشم اميد بغير من دوخته است؟ كليد تمامى درها در دست من است و همه درها بسته است و در خانه رحمت من است كه هميشه براى آن كسى كه مرا بخواند باز است. آيا نميداند كه اگر مصيبت و مشكلى او را از پاى درآورد هيچ كس بجز من نميتواند او را برطرف سازد. پس چرا از من اعراض نموده و بمن اميدوار نميشود و من چيزهائى را كه از من درخواست نكرده باو عطا كردهام ولى او از من درخواست نميكند و از غير من در حل مشكلش استمداد مينمايد و من خدائى هستم كه ابتدا و قبل از سؤال بخشش ميكنم. آيا مىشود پس از سؤال و درخواست اجابت ننمايم؟ آيا جود و كرم از صفات من نيست؟ آيا دنيا و آخرت در دست من نيست؟ اگر تمامى اهل آسمان و زمين هفتگانه همه از من مسألت كنند و من همه خواستههاى آنان را بدهم اين بخشش باندازه پر مگسى از ملك من نميكاهد و چگونه كم مىشود ملكى كه من قيم و سرپرست او هستم؟ اى بدبخت كسى كه معصيت مرا ميكند و مرا نديده و مراقب من نيست سپس من (محمد بن عجلان) گفتم يا ابن رسول اللَّه اين حديث را دو مرتبه براى من بازگو كن. و تا سه بار حديث را اعاده و تكرار كرد پس من گفتم نه بخدا ديگر پس از شنيدن اين مطلب هرگز از كسى درخواست نخواهم كرد. طولى نكشيد كه خداوند گشايش زيادى در زندگى بمن داد.
٦٨- امالى طوسى گروهى از ابى المفضل ... از اسحق ابن جعفر از برادرش موسى بن جعفر ٧ از پدرش از پدرانش از على ٧ از پيامبر اكرم ٦ كه خداوند متعال ميفرمايد. هر يك از مخلوق بمخلوقى متمسك شود و بمن نشود من تمام اسباب و وسائل آسمان و زمين را از او ميگيرم و اگر چيزى را از من بخواهد باو نخواهم داد و اگر دعا كند اجابت نميكنم. و هر يك از مخلوق بمن متمسك شود و از مخلوق چشم بپوشد آسمان و زمين را ضامن رزق و روزيش خواهم نمود. اگر دعا كند اجابت مينمايم و اگر سؤالى كند عطا خواهم كرد و اگر استغفار كند او را مىبخشم.
٦٩- الدره الباهره. حضرت سجاد ٧ فرمود نيست كسى كه باتكاء خدا خود را از مردم بىنياز بداند مگر اينكه مردم باو نيازمند خواهند شد و نيز فرمود كسى كه روزگار را نكوهش كند هميشه مورد نكوهش خواهد شد. حضرت جواد ٧ فرمود. چگونه ممكن است كسى كه خداوند كفيل امور او باشد تباه شده و از بين برود؟ و چگونه ممكن است