ترجمه بحار الانوار (قسمت سوم از جلد پانزدهم) - موسوي همداني، ابوالحسن - الصفحة ١٥٩ - اخبار اين باب
در باره مؤمن مقرر ميفرمايد اگر بنده مؤمن راضى به آن قضا، شود خداوند خير مؤمن را در همان قضا قرار ميدهد.
٥٩- تمحيص. عبد اللَّه بن سنان از حضرت صادق ٧ كه فرمود خداوند با عدل و حكمت و علمش آسايش و سرور را در صفت يقين و راضى بودن از خدا قرار داده شخصى كه داراى حالت يقين و رضا باشد هميشه خوشحال و در آسايش است و حزن و اندوه در صفت شك و دو دلى قرار داده كه چنين شخصى هميشه در تشويش و اضطراب و ناراحتى است پس شما راضى و تسليم امر او باشيد.
٦٠- تمحيص. ابن مسكان از حضرت صادق ٧ كه فرمود راضى شدن بقضائى كه بحسب طبع ناپسند است از بالاترين درجات يقين است و نيز فرمود كسى كه داراى صفت صبر و رضا باشد و در برابر قضاء الهى چه مورد پسند طبع او باشد و چه بحسب طبع ناپسند راضى و تسليم باشد خداوند هر گونه قضائى كه در حق ترسيم نمايد چه مطبوع و چه نامطبوع بخير و نفع او خواهد بود.
٦١- تمحيص. سليمان جعفرى از حضرت رضا از پدران بزرگوار خود عليهم السّلام كه در يكى از جنگها گروهى خدمت رسول خدا ٦ شرفياب شدند حضرت از آنان سؤال فرمود. چه گروهى هستيد شما؟ عرض نمودند ما از مؤمنين هستيم فرمود ايمان شما، شما را بچه رتبه و درجهاى رسانيده؟ عرض كردند حالات ما از اين قرار است.
صبر در برابر گرفتاريها. شكر و سپاس در مواقع آسايش و نعمت. راضى بودن بقضاء خداوندى.
حضرت فرمود دانشمندان و علمائى كه داراى حلم و بردبارى باشند هستيد و از كمال علم و فقه نزديك بدرجه انبياء هستيد اگر همان گونه كه توصيف كرديد باشيد. پس بنا بر اين محلى را كه هميشه سكونت نداريد بنا نكنيد يعنى بيشتر از مورد نياز نسازيد و بيشتر از آنچه ميخوريد جمع نكنيد و از خدائى كه بازگشت شما باو است بترسيد.
٦٢- تمحيص. على بن سويد از حضرت موسى بن جعفر عليها السّلام كه از حضرتش در باره آيه وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ طلاق ٣ سؤال كردم. فرمود توكل بر خدا داراى درجات و مراتبى است كه من جمله از آن مراتب اين است كه در تمام كارها و امور زندگى وثوق و اعتماد بخدا داشته باشى كه در اين صورت ميدانى كه جز خير و لطف در حق تو چيزى ندارد (چون منشأ ظلم و بخل در او نيست) و ميدانى كه حكم و فرمان از آن او است چون هر چه هست مخلوق و مملوك او هستند چنين كه شدى با تفويض امر و واگذارى كار خود باو توكل بر خدا خواهى نمود و وثوق