امير مؤمنان ٧ فرمود. آن كس كه اعتماد بخدا كند هميشه از طرف خدا سرور و خوشحالى خواهد ديد و كسى كه توكل بر خدا كند خداوند امور او را كفايت خواهد كرد. پيامبر اكرم ٦ فرمود. كسى كه دوست دارد كه از همه پرهيزكارتر باشد بايد توكل بر خدا كند شخصى كه داراى صفت توكل است از همه پرهيزكارتر است. حضرت باقر ٧ فرمود. آن كس كه توكل بر خدا كند شكست نميخورد و آن كس كه تمسك بخدا جويد هيچ نيروئى نميتواند او را فرارى دهد و منهزم نمايد.

٥٢- تمحيص. از سعيد بن حسن كه حضرت باقر ٧ فرمود. براى من هيچ فرقى نميكند و هيچ گونه تفاوتى ندارد كه فقير و تهيدست باشم و يا غنى و ثروتمند زيرا خداوند متعال ميفرمايد من آنچه كه در باره مؤمن انجام دهم همانا خير او در آن است.

٥٣- تمحيص از ابو عبيده حذاء از حضرت باقر ٧ كه حضرت رسول ٦ فرموده خداوند متعال ميفرمايد بعضى از بندگان من صلاح دين آنها و سالم ماندن ايمان آنان در صورتى است كه فقر و تهيدست و مريض باشد و لذا من آنان را بفقر و مرض مبتلا مينمايم كه در اين حال دينش سالم ميماند و ثروت براى اين گونه افراد خطرناك است. و بعضى از بندگان مؤمن در طريق عبادت و بندگى كوشش فراوان دارد از خواب شيرين برخاسته و سر از بالش نرم برميدارد و مشغول تهجد و شب‌زنده‌دارى مى‌شود و خود را در اين راه برنج و تعب ميافكند ولى من مخصوصا بمنظور حفظ دين او يك شب يا دو شب خواب را بر او مسلط نموده و او تا صبح در خواب ميماند و هنگامى كه بيدار مى‌شود مى‌بيند كه تهجد و عبادت شبانه را انجام نداده بر خود خشمگين شده و مصيبت زده خود را سرزنش ميكند و اگر او را بحال خود و بهمان طريق عبادت و شب‌زنده‌دارى رها كنم موجب پيدايش صفت رذيله عجب در او خواهد شد و باعث بزرگ‌بينى عملش مى‌شود و اين حالت او را به پرتگاه سقوط و هلاكت ميكشاند چون خود- پسند شده و اعمال و عبادتش را بزرگ و با ارزش مى‌بيند با اينكه در همين حال در سر حد تقصير و كوتاهى است و در نتيجه از مقام قرب دور مى‌شود و او خيال ميكند كه بمن نزديك و مقرب مى‌شود.

بنا بر اين نبايد اهل عمل اتكاء و اعتمادشان باعمال و عباداتى كه انجام ميدهند باشد كه هر چه سعى و كوشش در عبادت نمايند و خود را در تمام طول عمر به رنج و تعب‌