بيان از اين حديث استفاده مى‌شود كه سجده شكر هنگام نعمتى تازه و مژده بنعمت مستحب است و در ميان علماء شيعه در اين استحباب اختلافى نيست گر چه اهل سنت با شيعه در اين حكم مخالفند ولى روايات زيادى از طريق خودشان وارد است كه در كتاب نماز مى‌آيد.

٢٠- كافى. با همان سندها از برقى ... از حضرت صادق ٧ كه فرمود:

شما هر وقت بياد نعمت خداوند متعال افتاديد بعنوان شكر و سپاس صورت بخاك گذاريد و اگر سواره باشيد پياده شده و صورت بخاك نهد و اگر از جهت شخصيت و غيره نميتواند پياده شود بر همان حال صورت بقربوس زين بگذارد و اگر اين را هم نميتواند سر به كف دست گذاشته و سپاس و حمد نعمت خدا را بنمايد. بيان اين حديث دلالت دارد بر اينكه مستحب است در سجده شكر صورت و چهره بزمين آيد و نيز خود سجده بهنگام ياد نعمت مستحب است گر چه نعمت در زمان حال پيدا نشده و قبلا" بوده است و نيز مستحب است در سجده شكر حمد خدا بشود.

٢١- كافى. على ابن ابراهيم ... از هشام بن احمر كه گفت من در خدمت موسى- بن جعفر ٧ در اطراف مدينه گردش ميكردم يك مرتبه ديدم حضرت از مركبش پياده شد و بسجده افتاد و سجده را طول داد سپس سر برداشت و سوار بر مركب شد عرض كردم فدايت گردم سجده را طولانى كرديد فرمود. متذكر نعمتى شدم كه خدا بمن عنايت فرموده است و دوست داشتم كه شكر خدا را بجا آورم و لذا سجده كردم. بيان اين حديث دلالت بر اين دارد كه سجده شكر فورى است و هر وقت كه انسان بياد نعمتى افتاد بلافاصله و بدون درنگ سجده كند و نيز دلالت دارد بر اينكه ائمه اطهار عليهم- السّلام گاهى پاره از چيزها را (مثلا" نعمتى كه قبلا" خدا به آنان داده) فراموش ميكنند چون حضرت فرمود من بياد نعمتى افتادم و البته اين فراموشى از آن رقم سهو و فراموشى كه مورد نزاع است نيست. (در بحث سهو و پيغمبر ص) ٢٢- كافى. على بن ابراهيم از پدرش از ابن عمير از ابو عبد اللَّه سابرى ظاهرا" و يا غير سابرى از حضرت صادق ٧ كه خداوند متعال به موسى بن عمران فرمود.

اى موسى حق شكر و سپاس مرا آنچنان كه بايد و شايد انجام ده. موسى ٧ عرضه داشت پروردگارا من چگونه ميتوانم حق شكر تو را اداء نمايم با اينكه هر شكر و سپاسى خود نعمتى است كه تو توفيقش را عنايت فرموده‌اى. خداوند متعال فرمود. اكنون كه اعتراف دارى كه توفيق شكر و سپاسگزارى از طرف من و نعمتى است از ناحيه من. شكر و سپاس مرا بجاى آورده‌اى.