ترجمه بحار الانوار (قسمت سوم از جلد پانزدهم) - موسوي همداني، ابوالحسن - الصفحة ٢٣٩ - اخبار

باب ٦٧ (در باره ترك عجب و نداشتن صفت رذيله خودپسندى و راجع باعتراف و اقرار به تقصير و كوتاهى در عبادت)

[آيات‌]

سوره فاطر ٨ أَ فَمَنْ زُيِّنَ لَهُ سُوءُ عَمَلِهِ فَرَآهُ حَسَناً فَإِنَّ اللَّهَ يُضِلُّ مَنْ يَشاءُ وَ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ آيا آن كس كه عمل زشتش را در نزد خود توجيه ميكند و بنظر خودش او را زيبا و نيك مى‌بيند (مانند آن كسى است كه خود را مقصر و عبادات خود را اندك و كم ارزش مى‌بيند؟) خداوند متعال آن كسى را از راه حق سرپيچى ميكند گمراه و كسى كه شايسته هدايت است هدايت ميفرمايد.

اخبار

١ قرب الاسناد. حسن بن جهم ميگويد از حضرت رضا ٧ شنيدم كه ميفرمود. در بنى اسرائيل مردى بود كه چهل سال تمام مشغول عبادت بود ولى خداوند متعال عباداتش را قبول نكرد. اين عابد در مقام توبيخ خود برآمد و گفت هر چه هست از همين نفس و روح ناقابل من است و ريشه اين محروميت در خود من است. خداوند متعال باو وحى فرمود. اين توبيخ و سرزنش خويشتن از آن عبادت چهل ساله‌ات بهتر و باارزش‌تر است.

٢- امالى طوسى. مفيد از ابن قولويه ... از حذاء از حضرت باقر ٧ از رسول اكرم ٦ كه خداوند متعال فرمود. مبادا اهل عمل اتكال و دلگرمى باعمال خود داشته باشند كه مطمئن باشند بواسطه اعمال خود به ثواب نائل ميشوند. چون آنان هر چه كوشش كنند و در طول عمر خود رنج و زحمت فراوانى در راه عبادت تحمل كنند حق عبادت مرا نميتوانند ادا كنند و به آنچه از كرامت و لطف من و نعمتهاى بهشتى من انتظار دارند نميرسند و بدرجات عاليه نائل نخواهند شد. ولى بايد وثوق و اعتمادشان برحمت من باشد و بفضل و كرم من اميدوار شوند و اطمينان و دلگرمى بحسن ظن كه بمن بايد داشته باشند پيدا كنند كه در اين صورت رحمت و لطف من شامل حال آنها خواهد شد و با عنايت و احسان خود آنان را بمقام رضوان نائل و مشمول عفو و بخشش خود قرار داده كه من خداى رحمان و رحيم هستم و باين نامها متصف ميباشم.

٣- امالى طوسى. با همان اسناد از كلينى ... از سعد بن خلف از ابى الحسن ٧ كه فرمود. بر تو باد به جديت و كوشش و هيچ وقت خود را در عبادت و طاعت الهى از مرز