١٥- كافى. على بن ابراهيم ... از ابى بصير از حضرت باقر ٧ كه فرمود هنگامى كه شخص گرفتارى را ديدى بدون آنكه او بشنود سه بار بگو. حمد و سپاس خدا را كه مرا از آنچه كه تو را به آن مبتلا كرده است عافيت داده و البته اگر ميخواست مرا هم مبتلا مينمود حضرت فرمود هر كس اين چنين كند و اين طور شكر نمايد آن بلا و گرفتارى هرگز باو نميرسد.

بيان منظور از بلا و گرفتارى اعم از مصيبت دنيوى و يا بليه گناه و معصيت است ولى جمله‌اى كه دارد (بدون اينكه بشنود) با مرض گناه و معصيت تناسب ندارد و اين جمله هم (بدون اينكه باو بشنواند) براى اين جهت است كه ممكن است از اثر شنيدن اين حمد و سپاس آن بيچاره دلشكسته شود و اين جمله يك نحو توهين و شماتت براى او بشود.

١٦- كافى. حميد بن زياد ... از حفص كناسى از حضرت صادق ٧ كه فرمود. هر بنده‌اى كه مبتلا و گرفتارى را به‌بيند آنگاه بگويد (حمد و سپاس براى خدا كه اين گرفتارى را كه تو به آن مبتلا هستى مرا نجات داده و مرا با داشتن عافيت و صحت بر تو فضيلت داده است. خدايا مرا از اين بلائى كه اين شخص را به آن گرفتار كرده‌اى عافيت بده) باين بلا هرگز مبتلا نخواهد شد.

١٧- كافى. عده‌اى از مشايخ .. از خالد بن نجيح از حضرت صادق ٧ كه فرمود هنگامى كه شخص گرفتارى را ديدى و در مقابل آن نعمت خدا را در خود مشاهده كردى پس بگو خدايا من مسخره و استهزاء نمى‌كنم و فخر و غرورى ندارم ولى حمد و سپاس ميكنم ترا بر نعمتهاى بزرگى كه بمن عنايت فرموده‌اى.

١٨- كافى عده‌اى از مشايخ ... از حفص بن عمر از حضرت صادق ٧ كه پيغمبر اكرم ٦ فرمود. هنگامى كه مبتلايان و گرفتاران را ديديد حمد و سپاس خدا را بجاى آوريد ولى به آنها نشنوانيد كه اگر بشنوند اندوهناك و غمزده ميشوند.

١٩- كافى. عده‌اى از مشايخ ... از ابن مسكان از حضرت صادق ٧ كه رسول خدا ٦ در سفر خود كه بر شترش سوار بود و راه را مى‌پيمود كه ناگهان پياده شد و پنج بار سجده نمود. و چون سوار بر مركب شد اصحاب گفتند يا رسول اللَّه ما از تو عملى را مشاهده كرديم كه تاكنون نديده بوديم. حضرت فرمود. آرى جبرئيل آمد مقابل من و بشارات و مژده‌هائى از جانب خدا بمن بشارت داد من هم براى هر بشارت و مژده‌اى سجده شكرى بجا آوردم.