مى‌شود و مراد اين است كه آنها را در نزد علم خويش پهن نمود و بايشان فرمود كه پروردگار شما كيست اول كسى كه گويا شد رسول خدا ٦ و امير المؤمنين و ائمه هدى : بودند و عرض نمودند كه توئى پروردگار ما پس ايشان را حامل علم و دين خويش نمود بعد از آن بفرشتگان فرمود كه اين گروه حاملان علم و دين من و امينان منند در باب خلق من و ايشانند كه در روز قيامت از ايشان سؤال خواهد شد يعنى در باب اداى امانت و حفظ آن و طاعت خلائق و معصيت ايشان و آنچه ميدانند بخدا عرض ميكنند بعد از آن بفرزندان آدم گفته شد كه اقرار كنيد از براى خدا بپروردگارى و از براى اين جماعت بفرمان بردارى فرزندان آدم عرض كردند آرى اى پروردگار ما اقرار كرديم پس بفرشتگان فرمود كه گواه باشيد فرشتگان عرض كردند كه گواه شديم بر اقرار ايشان تا در فرداى قيامت نگويند بدرستى كه ما از اين اقرار بيخبران بوديم يا نگويند جز اين نيست كه پدران ما شرك آوردند پيش از زمان ما و فرزندانى چند بوديم بعد از ايشان آيا پس تو ما را هلاك ميگردانى و معذب ميسازى بآنچه آن كج روان گمراه كردند اى داود ولايت و صاحب اختيارى ما در وقت پيمان گرفتن خدا بر ايشان استوار شده حديث كرد ما را تعميم بن عبد اللَّه بن تميم قرشى گفت كه حديث كرد ما را پدرم از احمد بن على انصارى از ابو الصلت عبد السلام بن صالح هروى كه گفت مأمون حضرت على بن موسى الرضا ٧ را سؤال كرد از قول خداى عز و جل‌ وَ هُوَ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ وَ كانَ عَرْشُهُ عَلَى الْماءِ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا كه ترجمه‌اش اينست كه و اوست آن خدائى كه آفريد آسمانها و زمين را در شش روز و بود عرش او بر روى آب تا بيازمايد شما را كدام يك از شما نيكوتر است از روى عمل كه كارش بهتر است حضرت فرمود كه خداى تبارك و تعالى عرش و آب و فرشتگان را پيش از آفريدن آسمانها و زمين آفريد و فرشتگان چنان بودند كه بنفسهاى خود و بعرش و آب بر خداى عز و جل استدلال ميكردند بعد از آن عرش خود را بر روى آب قرار داد تا باين واسطه قدرتش از براى فرشتگان ظاهر شود و بدانند كه آن جناب بر هر چيزى تواناست بعد از آن عرش را بقدرت خويش بلند كرد و آن را نقل نمود و در بالاى آسمانها و زمين قرار داد و