از آن پاره‌ها بسوى بعضى پريدند تا آنكه تنها درست شد و هر تنى آمد تا آنكه بگردن و سرش چسبيدن و ابراهيم ٧ منقارهاى آنها را رها كرد و آنها پرواز كردند بعد از آن فرود آمدند و از آن آب آشاميدند و از آن دانه برچيدند و گفتند كه اى پيغمبر خدا ما را زنده كردى خدا تو را زنده دارد ابراهيم ٧ فرمود بلكه خدا زنده ميگرداند و ميميراند و او بر هر چيزى توانا است مأمون گفت كه يا ابا الحسن خدا در تو بركت دهد و مؤلف ميگويد كه اين حديث طولانى است و ما موضع حاجت را از آن فرا گرفتيم.

حديث كرد ما را احمد بن محمد بن يحيى عطار رحمه اللَّه گفت كه حديث كرد ما را سعد بن عبد اللَّه از يعقوب بن يزيد از حسن بن على خزاز از مثنى حناط از ابو جعفر كه او را محمد بن نعمان گمان دارم كه گفت حضرت صادق ٧ را سؤال كردم از قول خداى عز و جل‌ وَ هُوَ اللَّهُ فِي السَّماواتِ وَ فِي الْأَرْضِ‌ يعنى و او است خدا در آسمانها و در زمين حضرت فرمود كه او همچنين است در هر جايى عرض كردم بذات خويش يعنى در هر جا كه بودنش بذات است فرمود واى بر تو بدرستى كه مكانها اندازها است و چون بگوئى كه بذاته در مكانى است تو را لازم آيد كه بگوئى در اندازها است و غير آن و ليكن آن جناب از قدرتش از خلقش جدا است و از روى علم و قدرت و احاطه و سلطنت احاطه دارد بآنچه آفريده و علمش بآنچه در زمين است كمتر نيست بآنچه در آسمانست و چيزى از او دور نميشود و چيزها از برايش برابر است از روى علم و قدرت و سلطنت و ملك و احاطه.

پدرم رحمه اللَّه گفت كه حديث كرد ما را على بن ابراهيم از پدرش از ابن ابى عمير از هشام بن حكم كه گفت ابو شاكر ديصانى گفت در قرآن آيه هست كه موافق اعتقاد ما است كه خدا را دو تا ميدانيم گفتم آن آيه كدام است گفت كه‌ وَ هُوَ الَّذِي فِي السَّماءِ إِلهٌ وَ فِي الْأَرْضِ إِلهٌ‌ يعنى و او آن خدائى است كه در آسمان خدا و معبود فرشتگان و در زمين خدا و معبود جن و انس است و مراد كه در آنست كه آن جناب مستحق آنست كه جميع خلائق او را عبادت كنند و روى ارادت بسوى او آورند هشام ميگويد كه من ندانستم كه او را