رسائل شيخ اشراق - شيخ اشراق - الصفحة ٢٨٥ - فصل ٩

نشود الّا بواسطه عشق، و عشق هر كسى را بخود راه ندهد و بهمه جائى مأوا[١] نكند و بهر ديده روى ننمايد، و اگر وقتى نشان كسى يابد كه مستحقّ آن سعادت بود[٢]، حزن را بفرستد كه وكيل درست‌[٣] تا خانه پاك كند و كسى را در خانه‌[٤] نگذارد، و در آمدن سليمان عشق خبر كند و اين ندا در دهد كه‌ «يا أَيُّهَا النَّمْلُ ادْخُلُوا مَساكِنَكُمْ لا يَحْطِمَنَّكُمْ سُلَيْمانُ وَ جُنُودُهُ»[٥]، تا مورچگان حواسّ ظاهر و باطن هر يكى بجاى خود قرار گيرند و از صدمت‌[٦] لشكر عشق بسلامت بمانند و اختلالى‌[٧] بدماغ راه نيابد. و آنگه عشق بايد[٨] پيرامن خانه بگردد و تماشاى همه بكند و در حجره دل فرود آيد، بعضى‌[٩] را خراب كند و بعضى را عمارت كند، و كار از آن شيوه اوّل بگرداند و روزى چند درين شغل بسر برد، پس قصد در گاه حسن كند. و چون معلوم شد كه عشق است كه طالب را بمطلوب مى‌رساند جهد بايد كردن كه خود را مستعدّ آن گرداند كه عشق را بداند و منازل و مراتب عاشقان بشناسد و خود را بعشق تسليم كند و بعد از آن عجائب بيند.

بيت‌

[١] مأوا: پاواS

[٢] نشان كسى يابد كه مستحق آن سعادت بود: با او رسد كه مستعد آن سعادت باشدS

[٣] بفرستد كه وكيل درست: كه وكيل درست بفرستدT

[٤] در خانه: بر درS

[٥] سوره ٢٧( النمل) آيه ١٨

[٦] صدمت: صدمه‌S

[٧] اختلالى: اختلال‌T

[٨] و آنگه عشق بايد: وS

[٩] بعضى: و بعضى‌S