رسائل شيخ اشراق - شيخ اشراق - الصفحة ٢٧٣ - فصل ٤

عالم كون و فسادند بخدمت شيخ بازرسيم. چون برين قرار افتاد حزن روى بشهر كنعان نهاد و عشق راه بمصر برگرفت.

فصل ٤[١]

(٦) راه حزن نزديك بود، بيك منزل بكنعان رسيد، از در شهر در شد، طلب پيرى مى‌كرد كه روزى چند در صحبت او بسر برد. خبر يعقوب كنعانى بشنيد[٢]، ناگاه از در صومعه او در شد، چشم يعقوب برو افتاد، مسافرى ديد آشنا روى‌[٣] و[٤] اثر مهر درو پيدا[٥]. گفت مرحبا! بهزار شادى آمدى، بالاخره‌[٦] از كدام طرف ما را[٧] تشريف داده‌اى؟ حزن گفت از اقليم «ناكجاآباد» از شهر پاكان. يعقوب بدست تواضع سجّاده صبر فرو كرد و حزن را بر آنجا نشاند و خود در پهلوش بنشست. چون روزى چند بر آمد يعقوب را با حزن انسى با ديد[٨] آمد چنانكه يك لحظه بى‌او نمى‌توانست بودن‌[٩]. هر چه داشت بحزن بخشيد، اوّل سواد ديده را پيش كش كرد كه‌ «وَ ابْيَضَّتْ عَيْناهُ مِنَ الْحُزْنِ»[١٠]، پس صومعه را «بيت الاحزان» نام كرد و توليت بدو داد.

بيت‌

[١] فصل ٤: فصل‌T

[٢] كنعانى بشنيد: بشنيد كنعانى‌S

[٣] آشنا روى: آشنا روئى‌S

[٤] آشنا روى و: آشنا روى‌T

[٥] پيدا:+ گشت‌T

[٦] بلاخرده: بلا خورده‌T

[٧] ما را:

-T

[٨] با ديد: پديدS

[٩] بودن: بودT

[١٠] سوره ١٢( يوسف) آيه ٨٤