رسائل شيخ اشراق - شيخ اشراق - الصفحة ٢٧٢ - فصل ٣

حسن چون اين ترانه گوش كرد از روى فراغت جوابش داد:

عشق چون نوميد گشت‌[٣] دست حزن گرفت و روى ببيابان‌[٤] حيرت نهاد و با خود اين زمزمه مى‌كرد:

بيت‌

(٥)[٥] حزن چون از حسن‌[٦] جدا ماند[٧] عشق را گفت‌[٨]: ما با تو بوديم در خدمت حسن‌[٩] و خرقه ازو داريم و پير[١٠] ما اوست، اكنون كه ما را مهجور كردند تدبير آنست كه هر يكى از ما روى بطرفى نهيم و بحكم رياضت سفرى بر آريم، مدّتى در لگدكوب دوران ثابت قدمى بنمائيم و سر در گريبان تسليم كشيم و بر سجّاده ملمّع قضا و قدر ركعتى چند بگزاريم‌[١١]، باشد كه بسعى اين‌[١٢] هفت پير گوشه‌نشين كه مربّيان‌[١٣]

[١] اى: كى‌T

[٢] شد:+ شدT

[٣] نوميد گشت: نااميد شدS

[٤] ببيابان:

در بيابان‌T

[٥] در نسخه‌T اين سطر آغاز فصل جديدى است

[٦] حزن چون از حسن: عشق چون از حزن‌T

[٧] جدا ماند:+ دست حزن گرفت‌T

[٨] عشق را گفت:

او را گفت‌T

[٩] با تو بوديم در خدمت حسن: تا بوديم در خدمت حسن بوديم‌S

[١٠] و پير: پيرT

[١١] بگزاريم: بگذاريم‌T

[١٢] اين: آن‌S

[١٣] پير گوشه‌نشين كه مربيان: پير كه گوشه‌نشين‌T