رسائل شيخ اشراق - شيخ اشراق - الصفحة ١٥٢ - قاعده

(٥٧) و ما با آنكه شواغل بسيار داريم و نزوع بلذّات بدنى، چون نفوس ما پاك شود و شهوات كم كنيم‌[١] و در ملكوت انديشه كنيم و به مطالعه عجائب نسبت روحانى لطفى در ما پديد آيد، بى‌درنگ بارقات‌[٢] الهى در ما حاصل شود و بر ما درخشد و انوار قدسى بر ما تابد و از آن لذّت يابيم كه هيچ لذّتى مانند آن نباشد. و نفوس فلكى را هيچ شاغلى نيست از عالم او از شهوت و يا غضب، و اگر او را نيز ارادت متعدّد بودى چنانكه ارادت ماست، پس ايشان نيز مضطرب‌[٣] بودندى و حركات ايشان مضبوط نبودى، پس ايشان مستغرق‌اند در نور الهى و لذّت قدسى. و از آن سبب حركات ايشان منبعث مى‌شود و دائم مى‌ماند بر يكسان، و متغيّر نمى‌شود. و مطلوب همه بر يك وتيرت نيست زيرا كه اگر بر يك وتيرت بودى حركات ايشان مختلف نيامدى و بعضى بر ديگرى مانندگى نمى‌كند، و بيك چيز مانندگى نمى‌كنند زيرا كه اگر بيك چيزى مانندگى كردندى حركات ايشان متّفق بودى و نه چنين است. و حركت از بهر سافل‌[٤] نمى‌كنند زيرا كه سافل را نزد ايشان قدرى نيست كه از بهر ايشان حركت كنند بر دوام. پس هر يكى را معشوقيست قدسى، يشبّه به نفسه، يعنى خود را بديشان مانند مى‌كنند و از او نور پيوسته مى‌ستانند و لذّت متوالى در مى‌يابند.

(٥٨) و چون بر او اشراق كنند موجب حركت شود و حركت استدعاى نور ديگر كند. و اشراقات متواتراند و پيوسته‌اند و حركات بسبب آن‌

[١] كنيم و: كنيم‌I

[٢] بارقات: با اوقات‌I ) البارقات‌A (

[٣] مضطرب: مضطرI ) لاضطربت‌A (

[٤] سافل: عاقل‌I ) و السافل ليس لها عندها من القدره‌A (