تفسير منهج الصادقين فى الزام المخالفين - كاشانى، ملا فتح الله - الصفحة ٤٢٥ - سوره النساء(٤) آيات ١ تا ٩
و از آن مرض خلاص شد مروى است كه بعضى مردمان خود را متحرج دانستند از آنكه قبول چيزى از مهر كنند كه ازواج بطيب نفس خود بايشان هبه كنند حقتعالى اين آيه را نازل فرمود و رفع حرج ايشان فرمود بلكه بعضى قايلند بوجوب تزويج لقوله فَانْكِحُوا ما طابَ لَكُمْ چه امر بحسب ظاهر مقتضى وجوبست و اين خطا است زيرا كه جايز است عدول از ظاهر بدليل و دليل قايم شده بر آنكه تزويج واجب نيست مگر گاهى كه خوف غيبت باشد پس امر از براى اباحه باشد و چون در آيه متقدمه امر كرد بدفع مال ايتام بايشان در حين بلوغ بدون تصرف در آن در عقب آن ذكر كسانى مينمايد كه جايز نيست دفع مال بايشان و ميفرمايد وَ لا تُؤْتُوا السُّفَهاءَ و مدهيد بسفيهان و كم خردان أَمْوالَكُمُ مالهاى خود را خطاب باولياى نسوان و ايتام و مجانينست و غير ايشان از كسانى كه خفيف العقولند و غير مستقر الرشد و اضافه مال باولياء جهت تصرف ايشان است در آن بحق ولايت و تسميه جماعتى كه عارى از رشدند بسفها جهت استخفاست بعقول ايشان و استهجان بآنكه ايشان را قوام نفس خودشان گردانند و گويند غرض نهى است مر هر كس را كه مالهاى خود را بتصرف زن و فرزند دهد و بايشان بخشد و بعد از آن چشم داشته باشد كه ايشان رعايت او كنند در مطعم و ملبس قول اول ملايم است بآيات متقدمه و متأخره و قول ثانى اوفق بقوله الَّتِي آن مالهايى كه جَعَلَ اللَّهُ لَكُمْ گردانيده است خدا براى شما قِياماً سبب قوام معيشت و رابطه انتظام امور دين چون حج و جهاد و زكاة و صدقات و نفقات و ضيافات و تمهيد قواعد خيرات و قوانين مبرات و بنا بر قول اول معنى آنست كه مالهاى كه از جنس آن چيزى است كه حق تعالى آن را قيام شما گردانيده و بر هر تقدير قيام مصدر است و مراد از آن ما به القيام است فكانها (فى نفسها قيام و انتعاش للناس) و بدانكه نزد ضحاك مراد بسفها زنانند چه ايشان اسفه سفهااند زيرا كه سفه خفت عقل است و ايشان نواقص العقولند و ديگر آنكه حضرت رسالت (ص) فرمود كه
خلقت النار للسفهاء يقولها ثلثا الا و ان السفهاء النساء
يعنى پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله سه بار فرمود كه دوزخ براى سفيهان آفريده شد و بعد از آن فرمود كه بدانيد كه سفيهان زنانند و مروى است كه زنى سياه و بليغ و فصيح و مليح نزد رسول (ص) آمد و گفت يا رسول اللَّه ص ما را مذمت مىفرمايى و به هيچ وجه زبان بمدحت ما نميگشايى فرمود كه چگونه شما را مذمت كردم گفت به اينكه ما را سفيه خواندى فرمود كه خداى شما را سفيه خوانده در كريمه وَ لا تُؤْتُوا السُّفَهاءَ أَمْوالَكُمُ عرضكرد يا رسول اللَّه (ص) ما را ناقص خواندى فرمود بجهت آنكه در هر ماه در ايام حيض چند روز نماز نگذاريد بعد از آن فرمود كه شما را اين كفايت نيست كه چون يكى از شما حامله شود او را ثواب كسى باشد كه نفس خود را مرابطه كرده باشد براى جهاد كفار و چون وضع حمل كند او را مزد شهيدى باشد كه در خون خود غلطيده باشد و چون كودك را شير دهد بهر مكيدنى