الذَّكَرُ و گفت حنه كه نيست فرزند نر كه من طلبكرده‌ام براى خدمت بيت المقدس‌ كَالْأُنْثى‌ همچه فرزند ماده كه بمن داده و الف لام در هر دو براى عهد است و ميتواند بود كه از براى جنس باشد يعنى جنس ذكر و جنس انثى مساوى نيستند وَ إِنِّي سَمَّيْتُها مَرْيَمَ‌ و بدرستى كه من نام نهادم او را مريم و معنى اين لفظ بلغة ايشان امة اللَّه است يعنى كنيزك خدا وَ إِنِّي أُعِيذُها بِكَ‌ و بدرستى كه من در پناه ميآورم او را بتو وَ ذُرِّيَّتَها و فرزندان او را مِنَ الشَّيْطانِ الرَّجِيمِ‌ از وسوسه ديو سركش رانده شده بركت دعاى حنه بروزگار مريم و عيسى رسيده از مس شيطان محفوظ ماندند و در خبر است كه هيچ مولود نباشد مگر كه شيطان او را مس كند در وقت ولادة تا آن فرزند فرياد بر كشد از مس شيطان الا مريم (ع) و پسر او كه از اين صورت محفوظ و محروس بودند ببركت استعاذه حنه و در خبر است كه مريم (ع) نيكوترين زنان بود در روزگار خود ثعلبى در تفسير خود آورده كه ابو هريره روايت كند از رسول (ص) كه‌

حسبك من نساء العالمين اربع مريم بنت عمران واسية امرءة فرعون و خديجة بنت خويلد و فاطمة بنت محمد (ص)

اسماء بنت زيد گفت چون خديجه به فاطمه (ع) حامله شد گفت بار خدايا تو دانايى كه من از زن عمران بهترم و محمد (ص) از عمران بهتر است من اين مولود را محرر كردم حق سبحانه وحى كرد برسول (ص) كه خديجه را بگو كه‌

لا اعتاق قبل الملك خلى بينى و بين صفيتى فانى املكها هى ام الأئمة و عتيقى من النار

يعنى خديجه را بگو كه آزاد كردن پيش از ملك نباشد واگذار حمل خود را با من كه او صفيه و برگزيده منست و مادر امامان است و آزاد كرده من از دوزخ خديجه گفت اگر چه دختر است دلم خوشحال است چه او مادر امامان است القصه چون مريم متولد شد فَتَقَبَّلَها پس فرا پذيرفت مريم را رَبُّها پروردگار او بِقَبُولٍ حَسَنٍ‌ پذيرفتن نيكو جهت خدمت خانه خود چه راضى شد بآنكه او بجاى ذكر باشد و در خدمت بيت المقدس‌ وَ أَنْبَتَها و برويانيد او را يعنى نشو و نماى او را نَباتاً حَسَناً نشو و نماى نيكو يعنى توفيق داد او را تا پرورش يافت بر صلاح و عصمت و سداد و معرفت بر وجهى كه چون بنه سالگى رسيد بانواع عبادات بر همه احبار عالم غالب شد و گويند پرورش وى حسن تخلق او بود باخلاق ربانى مرويست كه چون مريم (ع) متولد شد مادر او را در خرقه پيچيد و بيت المقدس آورد سدنه و احبار را گفت (دونكم هذه النذيره) فرا گيريد اين نذر كرده شده را كه از آن حقتعالى است بزرگان بقبول وى رغبت كردند و ميان ايشان اختلاف افتاد چه عمران امام مسجد مقدس بود و صاحب فرمان ايشان و تعظيم و توقير او على الوجه التمام مرعى داشتندى و بجهت اين هر يك را داعيه‌