راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٥٠ - باب ششم در مسائل متفرقه

نصف شب است. وقت اوّل نماز صبح طلوع فجر ثانى است به هنگامى كه افق را فرا گيرد تا موقعى كه صبح روشن نمايان شود. و وقت دوّم آن تا طلوع خورشيد است. ظاهر عبارات شيخ صدوق مشعر بر اين است كه وقت اختصاصى ميان نماز ظهر و عصر و همچنين مغرب و عشاء وجود ندارد و وقت ميان آنها مشترك است و اين قول خالى از قوّت نيست. و نيز گفته شده آغاز وقت اوّل نماز عشاء برطرف شدن شفق غربى است، و آخر وقت دوّم آن ثلث از شب رفته است. همچنين گفته شده آخر وقت دوّم مغرب تا برطرف شدن شفق است، و نيز گفته‌اند يك چهارم از شب گذشته است. همچنين گفته شده است وقت نماز مغرب و عشاء تا طلوع فجر امتداد دارد و اين قول را در مورد مضطرّ صحيح دانسته‌اند.

در الفقيه از امام صادق (ع) روايت شده: «اوّل وقت رضوان خداوند و آخر وقت عفو اوست.»«١»

در كافى به سند صحيح از بكر بن محمّد ازدى از امام صادق (ع) نقل شده كه فرموده است: «فضيلت وقت اوّل بر اخير براى آدمى از مال و فرزند او بهتر است.»«٢»

در تهذيب به سند صحيح از سعد بن ابى خلف از امام كاظم (ع) روايت شده كه فرموده است: «نمازهاى واجب هر گاه در اوّل وقت خوانده شود و حدود آنها مراعات گردد از شاخه گل آس به هنگامى كه تر و تازه از بوته آن جدا شود خوشبوتر است، بر شما باد به نماز در اوّل وقت.»«٣»

در خبر صحيح از زراره و فضيل از امام باقر (ع) نقل شده است: «براى هر نمازى دو وقت است جز نماز مغرب، زيرا وقت آن هنگام غروب خورشيد است و با ناپديد شدن شفق وقت آن به پايان مى‌رسد.»«٤» اين روايت بر اساس جمع ميان اخبار بر تأكيد