راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٧١ - كتاب اذكار و دعوات

را كه به سؤال كننده مى‌دهم به او عطا خواهم كرد.»«١٨»

و نيز به سند خود از ابى عبد الله (ع) روايت كرده كه خداوند فرموده است: «هر كه مرا در نهان ياد كند من در آشكار او را ياد مى‌كنم.»«١٩»

و نيز به سند خود از ابن فضّال مرفوعا نقل كرده كه خداوند به عيسى فرمود: «اى عيسى مرا در پيش خود ياد كن تا من تو را در پيش خود ياد كنم، و مرا در نزد جمعيّت خويش ياد كن تا تو را در نزد گروهى كه بهتر از جمعيّت آدميان است ياد كنم. اى عيسى دلت را براى من نرم كن، و در خلوتها بسيار ذكر مرا بگو، و بدان خرسندى من اين است كه به من اظهار نياز كنى و در اين امر زنده باش و مرده مباش.»«٢٠»

و نيز از آن حضرت روايت شده كه فرموده است: «كسى كه زياد ذكر خدا بگويد خداوند او را در سايه بهشت خود قرار مى‌دهد.»«٢١»

و نيز از آن بزرگوار نقل شده كه پيامبر خدا (ص) فرموده است: «كسى كه زياد ذكر خدا بگويد خداوند او را دوست مى‌دارد، و آن كه زياد ياد خدا كند براى او دو برائت نوشته مى‌شود، يكى از آتش و ديگرى از نفاق.»«٢٢»

و نيز از آن حضرت نقل شده كه فرموده است: «شيعيان ما كسانى هستند كه چون خلوت كنند زياد ذكر خدا بگويند.»

و نيز فرموده است: «هيچ چيزى نيست، مگر اين كه براى آن حدّ و نهايتى است جز ذكر كه نهايتى ندارد. خداوند نمازها را واجب فرمود، كسى كه آنها را ادا كند حدّ آنها را به جا آورده، و روزه ماه رمضان را واجب كرد، هر كس آن ماه را روزه بگيرد اين واجب را به نهايت رسانيده، همچنين حجّ كه هر كس آن را به جا آورد، اين تكليف را ادا كرده است جز ذكر كه خداوند به اندك آن راضى نمى‌شود و براى آن حدّ و نهايتى نيست»«٢٣» سپس اين آيه را تلاوت فرمود: يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا الله ذِكْراً كَثِيراً وَ سَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَ أَصِيلًا