راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٢٩٧ - كتاب آداب تلاوت قرآن

جويد و پيگيرى كند سپر براى كسى است كه بدان مجهّز شود، دانش است براى كسى كه فرا گيرد خبر است براى كسى كه نقل كند، و حكم است براى كسى كه داورى كند.»

در كافى به سند خود از ابى عبد الله (ع) روايت شده كه فرموده است: «در وصيّت امير مؤمنان (ع) به اصحابش آمده است: «بدانيد قرآن در روز هدايت و در شب تاريك روشنى است و اين بر حسب تلاش و نياز است.»«٢٤»

و نيز به سند خود از زهرى نقل كرده كه گفته است: «از علىّ بن الحسين (ع) شنيدم كه مى‌فرمود: «آيه‌هاى قرآن گنجينه‌هاى علمند. هر زمان گنجينه‌اى را بگشايى شايسته است به آنچه در آن است نظر كنى و بينديشى.»«٢٥»

و نيز به همين سند روايت كرده كه گفته است: «علىّ بن الحسين (ع) فرمود: «اگر همه آنهايى كه ميان مشرق و مغربند بميرند چون قرآن با من است دچار وحشت نمى‌شوم.» و نيز آن حضرت هنگامى كه ملك يوم الدّين را قرائت مى‌فرمود آن قدر آن را تكرار مى‌كرد كه نزديك بود بميرد.«٢٦»

و نيز به همين سند نقل كرده كه به علىّ بن الحسين (ع) عرض كردم: كدام يك از اعمال افضل استي فرمود: «حالّ مرتحل» عرض كردم: حالّ مرتحل چيستي فرمود:

«گشودن قرآن و ختم آن، هر زمان قرآن را شروع كند آن را به پايان برساند.»«٢٧»

و نيز به سند خود از ابى جعفر امام باقر (ع) روايت كرده كه فرموده است: «قرآن در روز قيامت با نيكوترين چهره وارد مى‌شود و از برابر مسلمانان عبور مى‌كند، آنان مى‌گويند: اين مردى از ماست، و پس از آن از مقابل پيامبران مى‌گذرد آنان نيز مى‌گويند:

او از ماست. سپس از برابر فرشتگان مقرّب عبور مى‌كند، آنان مى‌گويند: او از ماست، تا اين كه بر پروردگار متعال وارد مى‌شود، و مى‌گويد: پروردگارا! فلان فرزند فلان روزهاى گرم دنيا را با تشنگى بسر برده و شبهايش را به بيدارى گذرانده، و فلان فرزند فلان‌