در نهج البلاغه«٢٣» ضمن سخنان امير مؤمنان (ع) آمده است: «... سپس قرآن را بر او (پيامبر) فرستاده و آن نورى است كه قنديلهايش خاموش نمى‌شود چراغى است كه شعله آن فرو نمى‌نشيند دريايى است كه قعر آن نمايان نمى‌گردد راهى است كه پيمودن آن گمراهى ندارد شعاع تابانى است كه روشنى آن به تاريكى نمى‌گرايد فرقانى است كه دلايلش سست نمى‌شود كاخى است كه پايه‌هايش ويران نمى‌گردد داروى شفابخشى است كه با آن بيمار را بيم درد نيست شرافتى است كه ياران آن شكست نمى‌خورند حقّى است كه مددكاران آن مغلوب نمى‌شوند. از اين رو قرآن كان ايمان و مركز آن، سرچشمه دانشها و درياهاى آن، بستانهاى عدالت و آبگيرهاى آن، پايه‌هاى اسلام و زيربناى آن و نشيبهاى حقّ و فرازهاى آن است. دريايى است كه آب برندگان آن را خالى نمى‌كنند چشمه‌هايى است كه آبكشها آب آن را كم نمى‌گردانند آبشخورهايى است كه واردان از آن نمى‌كاهند منزلگاههايى است كه مسافران راه آن را گم نمى‌كنند نشانه‌هايى است كه رهنوردان از ديدن آنها ناتوان نيستند و بلنديهايى است كه قصد كنند كان از آن عبور نتوانند كرد. خداوند آن را مايه رفع تشنگى دانشمندان، و بهار دلهاى فقيهان و انديشمندان، و مقصد راههاى نيكان و دارويى قرار داد كه پس از آن دردى نيست، و نورى كه پس از آن ظلمتى نيست. ريسمانى است كه دستاويز آن محكم است دژى است كه قلّه آن بلند است. براى كسى كه آن را دوست بدارد عزّت، و براى كسى كه به آن درآيد صلح و سلامت، و براى كسى كه از آن پيروى كند هدايت، و براى كسى كه خود را بدان منتسب كند معذرت است، برهان است براى كسى كه با آن سخن گويد، و گواه است براى كسى كه به وسيله آن با دشمن مجادله كند، و پيروزى است براى كسى كه به آن استدلال كند نگهدارنده كسى است كه به آن عمل كند مركب رهوار كسى است كه آن را به كار گيرد نشانه است براى كسى كه نشانه‌

سوره‌هاي قرآن اعم از سوره‌هاي کوتاه و بلند اطلاق کرده‌اند. اما مئون (صد آيه‌اي‌ها) عبارت از سوره بني اسرائيل و شش سوره پس از آن است زيرا هريک از آنها نزديک به صد آيه است.

[٢٣]- خطبه ١٩٦.