راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ١٩٩ - باب سوّم در بيان روزه مستحبّ

صلوات بفرست و از كسانى كه به آنها ستم كرده حقّ آنها را غصب كردند در پيشگاه خداوند بيزارى بجوى، زيرا پيامبران (ع) به اوصياى خود دستور مى‌دادند كه روزى را كه وصىّ آنها به اين سمت منصوب شده عيد قرار دهند.» عرض كردم: براى كسى از ما كه اين روز را روزه بدارد چه پاداشى است فرمود: «روزه شصت ماه، و روزه روز بيست و هفتم رجب را فرو مگذار زيرا آن روزى است كه فرمان پيامبرى بر محمّد (ص) نازل شد، و ثواب روزه آن براى شما برابر شصت ماه است.»«٢٣»

مفضّل بن عمر از ابى عبد الله (ع) روايت كرده است: «روزه روز غدير خم كفّاره شصت سال است.»«٢٤»

و «در نخستين روز محرّم زكريّا (ع) در پيشگاه حق تعالى دعا كرد، هر كس اين روز را روزه بدارد مانند زكريّا كه دعايش مستجاب شد دعاى او به اجابت مى‌رسد.»«٢٥»

و نيز شيخ صدوق گفته است:«٢٦» محمّد بن مسلم و زرارة بن اعين از ابى جعفر امام باقر (ع) از روزه روز عاشورا پرسيدند، فرمود: «روزه آن روز پيش از رمضان بود و چون حكم ماه رمضان نازل شد روزه روز عاشورا ترك شد.»

مى‌گويم: آنچه از اهل بيت (ع) در اين باره وارد شده نيز مؤيّد اين گفتار است چنان كه فرمودند: «هر كس آن روز را روزه بدارد بهره‌اش از آن بهره ابن مرجانه و آل زياد است و بهره آنها آتش است.»«٢٧»

امّا اين كه نقل شده است: «روزه آن كفّاره يكسال است»،«٢٨» يا محمول بر تقيّه و يا مقصود امساك از خوردن و آشاميدن بر اثر حزن و اندوه تا عصر آن روز است چنان كه از امام صادق (ع) روايت شده كه فرموده است: «آن روز را روزه بدار بى‌آن كه آن را به شام برسانى و افطار كن بى‌آن كه آن را فراهم آورى، و آن را روزه كاملى قرار مده و