راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ١٩٨ - باب سوّم در بيان روزه مستحبّ

روز عرفه پرسيدم، فرمود: «اگر خواستى روزه بگير و اگر نخواستى مگير.»«١٩»

حنان بن سدير از پدرش نقل مى‌كند كه از ابى عبد الله (ع) در باره روزه روز عرفه پرسيدم و عرض كردم: فدايت شوم آنها (اهل سنّت) گمان مى‌كنند روزه آن روز برابر روزه يكسال است فرمود: «پدرم آن روز را روزه نمى‌گرفت» عرض كردم: فدايت شوم چراي فرمود: «روز عرفه روز دعا و درخواست از خداست بيم آن دارم كه ضعف روزه مرا از دعا بازدارد، و نيز روزه آن روز را مكروه مى‌دارم چون بيم آن است كه روز عرفه روز عيد قربان باشد و روزه در اين روز حرام است.»«٢٠»

حسن بن على وشّاء روايت كرده و گفته است: من در حالى كه نوجوان بودم به همراه پدرم در شب بيست و پنجم ذى القعده شام را در خدمت امام رضا (ع) صرف كرديم. آن حضرت به پدرم فرمود: «شب بيست و پنجم ذى القعده شبى است كه در آن ابراهيم و عيسى بن مريم تولّد يافته و زمين از زير خانه كعبه گسترده شده است. كسى كه اين روز را روزه بدارد مانند كسى است كه شصت ماه روزه گرفته باشد.»«٢١»

و نيز روايت شده است: «در روز بيست و نهم ذى القعده خداوند كعبه را نازل فرموده و اين نخستين رحمتى است كه فرود آمده است. هر كس اين روز را روزه بدارد كفّاره هفتاد سال است.»«٢٢»

حسن بن راشد از ابى عبد الله (ع) روايت كرده كه گفته است به آن حضرت عرض كردم: فدايت شوم براى مسلمانان غير از دو عيد (فطر و اضحى) عيد ديگرى استي

فرمود: «آرى اى حسن و آن از اين دو عيد بزرگتر و شريفتر است» عرض كردم: آن چه روزى استي فرمود: «روزى كه امير مؤمنان (ع) بر مردم به پيشوايى منصوب شد».

عرض كردم: آن كدام روز استي فرمود: «روزها در گردش است و آن روز هيجدهم ذى الحجّه است.» عرض كردم: فدايت شوم، در آن روز سزاوار است، چه كارى انجام دهيم فرمود: «اى حسن! در اين روز روزه بگير و بر محمّد (ص) و خاندان او زياد